📢 Marta Łanoch wystąpi podczas NUTRI INNOVATION & BUSINESS 2026!

Już 19 października 2026 r. w KSSENON w Żorach odbędzie się wydarzenie poświęcone innowacjom i rozwojowi rynku. Wśród prelegentów znajdzie się Marta Łanoch, założycielka FoodMedLaw, specjalizująca się w prawie żywnościowym i regulacjach dla branży Life Sciences.

Wprowadzenie na rynek nowego produktu, szczególnie zawierającego innowacyjne składniki lub znajdującego się na pograniczu różnych kategorii prawnych, wymaga uwzględnienia wielu kwestii regulacyjnych.

Status prawny składnika, kwalifikacja produktu, wymagania dotyczące składu i bezpieczeństwa, a także dopuszczalna komunikacja marketingowa mogą mieć kluczowe znaczenie dla możliwości jego legalnego wprowadzenia do obrotu.

Dlatego analizę regulacyjną warto rozpocząć już na etapie koncepcji i opracowywania receptury — zanim produkt trafi do produkcji, a etykieta i materiały marketingowe będą gotowe.

Dziękujemy organizatorom za zaproszenie i zapraszamy do spotkania w Żorach!

📅 19 października 2026 r.
📍 KSSENON, Żory

#FoodMedLaw #NutriInnovation #FoodLaw #SuplementyDiety #NovelFood #LifeSciences

Artykuł 📢 Marta Łanoch wystąpi podczas NUTRI INNOVATION & BUSINESS 2026! pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

I. Czego dotyczyła sprawa?

Sprawa C-721/24 powstała na tle sporu pomiędzy podmiotami działającymi na rynku suplementów diety w Belgii. Przedmiotem postępowania były materiały promocyjne zamieszczone we wkładce reklamowej publikowanej w czasopismach kierowanych do przedstawicieli zawodów medycznych (HCPs). Zakwestionowano wówczas użycie następujących haseł:

• ‘stabilne stężenia w osoczu’,
• ‘produkt Vista-D3 pozwala uniknąć efektu pierwszego przejścia przez wątrobę i degradacji enzymatycznej w układzie pokarmowym’,
• ‘lepiej codziennie niż w bolusie’.

Na tle tych komunikatów powstały pytania dotyczące wykładni rozporządzenia (WE) nr 1924/2006.

Spór przed TSUE koncentrował się zasadniczo wokół trzech zagadnień:

1. czy informacje o częstotliwości lub sposobie przyjmowania suplementu mogą stanowić „oświadczenie zdrowotne” w rozumieniu rozporządzenia nr 1924/2006?
2. czy wymagane prawem ostrzeżenie dotyczące wielości czynników ryzyka choroby musi być przytaczane w materiałach reklamowych dokładnie w brzmieniu określonym w przepisach?
3. czy obowiązek zamieszczenia takiej informacji występuje również w reklamie pisemnej, jeżeli odpowiednia informacja znajduje się już na opakowaniu produktu?

II. Stanowisko TSUE

W kontekście pierwszego pytania TSUE orzekł następująco:

1. Art. 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1924/2006, należy interpretować w ten sposób, że stwierdzenia dotyczące częstotliwości przyjmowania lub metody podawania suplementu żywnościowego wchodzą w zakres pojęcia “oświadczenia zdrowotnego” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy te zasady o charakterze praktycznym są przedstawiane jako związane z korzystnym wpływem na zdrowie lub z brakiem albo ze zmniejszeniem negatywnego wpływu na zdrowie.

Trybunał wskazał zatem, że tego rodzaju informacje mogą mieścić się w definicji „oświadczenia zdrowotnego” z art. 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1924/2006, jeżeli nie są przedstawiane wyłącznie jako neutralna instrukcja praktyczna, lecz zostają powiązane z określonym wpływem na zdrowie.

Decydujące znaczenie ma zatem kontekst i sposób przedstawienia komunikatu.

Sama informacja, że produkt należy przyjmować określoną liczbę razy dziennie lub w określony sposób, nie musi automatycznie stanowić oświadczenia zdrowotnego. Jeżeli jednak komunikat sugeruje, że właśnie taki sposób stosowania zapewnia korzystny efekt zdrowotny albo pozwala ograniczyć negatywne oddziaływanie na zdrowie, może już wejść w zakres regulacji dotyczącej oświadczeń zdrowotnych.

To rozróżnienie ma istotne znaczenie praktyczne. W materiałach kierowanych do profesjonalistów z branży medycznej informacje dotyczące dawkowania, schematu stosowania czy sposobu podawania produktu często są przedstawiane w szerszym kontekście mechanizmu działania produktu. W takich przypadkach konieczna jest szczególna ostrożność przy formułowaniu przekazu.

Drugie zagadnienie dotyczyło art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006. TSUE w tym kontekście wskazał:

2. Art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006, należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby w etykietowaniu danego suplementu żywnościowego, a jeśli ono nie występuje – w prezentacji lub w reklamie dotyczącej tego suplementu – w sposób dosłowny odtworzono zawarte w tym przepisie stwierdzenie, zgodnie z którym “istnieje wiele czynników ryzyka choroby, której dotyczy oświadczenie, i (…) zmiana jednego z tych czynników ryzyka może wywierać korzystny wpływ lub nie wywierać go”, o ile to etykietowanie, ta prezentacja lub ta reklama zawierają stwierdzenie informujące konsumenta w sposób rzetelny, jasny i łatwy do zrozumienia o tych dwóch elementach. (por. pkt 73 oraz pkt 2 sentencji)

TSUE przyjął zatem istotne z praktycznego punktu widzenia stanowisko: nie ma obowiązku powtarzania w każdym materiale dokładnego brzmienia ustawowego zastrzeżenia.

Kluczowe jest natomiast, aby przekazana informacja rzeczywiście obejmowała oba wymagane elementy i była przedstawiona w sposób: rzetelny, jasny, zrozumiały dla odbiorcy.

Oznacza to większą elastyczność w redagowaniu tego rodzaju informacji. Przedsiębiorca powinien zatem zadbać nie tyle o literalne skopiowanie tekstu przepisu, ile o to, aby zastosowane sformułowanie rzeczywiście przekazywało odbiorcy wymagany zakres informacji.

Trzecia kwestia dotyczyła sposobu interpretacji art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006. Zgodnie ze stanowiskiem TSUE:

3. Art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006, należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on, aby reklama pisemna mająca na celu promowanie suplementu żywnościowego i zawierająca oświadczenie o zmniejszaniu ryzyka choroby zawierała również stwierdzenie wskazujące, że choroba, do której odnosi się to oświadczenie, wiąże się z wieloma czynnikami ryzyka i że zmiana jednego z tych czynników ryzyka może wywierać korzystny wpływ lub nie wywierać go, jeżeli stwierdzenie to znajduje się na samym opakowaniu tego suplementu.

TSUE uznał zatem, że przepis ten nie wymaga, aby każda pisemna reklama suplementu zawierająca oświadczenie o zmniejszeniu ryzyka choroby powtarzała informację dotyczącą wielości czynników ryzyka, jeżeli informacja ta znajduje się już na samym opakowaniu produktu.

III. Znaczenie wyroku w praktyce

Choć postępowanie dotyczyło reklamy skierowanej do przedstawicieli zawodów medycznych, wyrok ma o wiele szersze znaczenie. Potwierdza m.in. potrzebę szczegółowej weryfikacji materiałów dotyczących suplementów diety pod kątem przepisów o oświadczeniach zdrowotnych.

W szczególności należy zwrócić uwagę na komunikaty dotyczące częstotliwości i sposobu stosowania produktu – w określonych okolicznościach mogą one zostać uznane za oświadczenia zdrowotne i podlegać związanym z tym ograniczeniom.

Wyrok daje również większą elastyczność w formułowaniu informacji wymaganej przy oświadczeniach dotyczących zmniejszenia ryzyka choroby – nie musi ona być powielana dosłownie, o ile w sposób jasny i zrozumiały przekazuje wszystkie wymagane elementy.

Z praktycznego punktu widzenia, wyrok stanowi zatem istotny sygnał, aby przy ocenie materiałów marketingowych analizować nie tylko treść oświadczeń, ale również kontekst, w jakim przedstawiane są informacje o stosowaniu i działaniu produktu. Dotyczy to zarówno komunikacji kierowanej do HCP, jak i materiałów przeznaczonych dla konsumentów.

Artykuł Wyrok TSUE – oświadczenia zdrowotne w reklamie suplementów diety pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

I. Tło sprawy

Tło sprawy sięga 2021 r., kiedy Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie (UE) 2021/468 dotyczące stosowania w żywności substancji i preparatów zawierających pochodne hydroksyantracenu.

Regulacja została zakwestionowana przez przedstawicieli branży suplementów diety oraz producentów preparatów roślinnych. Spór dotyczył przede wszystkim interpretacji art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006, który stanowi podstawę do podejmowania przez Komisję określonych działań wobec substancji stosowanych w żywności, w tym wprowadzania zakazu, ograniczeń lub objęcia ich kontrolą na poziomie Unii.

W listopadzie 2024 r. Sąd UE wydał wyroki korzystne dla skarżących i uchylił odpowiednie części regulacji Komisji. Komisja odwołała się od tych rozstrzygnięć do TSUE.

Spór przed TSUE koncentruje się przede wszystkim wokół dwóch zagadnień:

• czy przepis art. 8 pozwala Komisji regulować również całe preparaty roślinne, za pośrednictwem których określona substancja jest wprowadzana do żywności, czy też jego zastosowanie powinno ograniczać się do samych substancji lub składników?
• czy przed zastosowaniem zakazu Komisja musi w każdym przypadku określić konkretny poziom spożycia, powyżej którego dana substancja powoduje zagrożenie dla zdrowia?

II. Opinia Rzecznika Generalnego TSUE

W opinii Rzecznik Generalna zasadniczo przyjęła stanowisko zgodne z argumentacją Komisji.

W odniesieniu do pierwszego zagadnienia wskazała, że zakres art. 8 rozporządzenia nr 1925/2006 może obejmować również preparaty, za pośrednictwem których dana substancja jest dodawana do żywności. Oznacza to szersze rozumienie zakresu instrumentu regulacyjnego przewidzianego w tym przepisie niż to przyjęte przez Sąd w zaskarżonych wyrokach.

W odniesieniu do drugiej kwestii Rzecznik Generalna uznała natomiast, że ustalenie konkretnego progu spożycia nie musi być w każdym przypadku warunkiem zastosowania środka ochronnego. Jeżeli dostępne dane pozwalają stwierdzić szkodliwy wpływ danej substancji na zdrowie, brak określenia dokładnego poziomu spożycia nie musi sam w sobie uniemożliwiać zastosowania odpowiednich środków.

Ponadto, Rzecznik Generalna zaproponowała TSUE uchylenie czterech wyroków Sądu UE z 13 listopada 2024 r. i przekazanie spraw z powrotem do Sądu w celu rozpoznania pozostałych zarzutów, których Sąd wcześniej nie oceniał.

Należy przy tym podkreślić, że opinia Rzecznika Generalnego nie jest wiążąca dla Trybunału Sprawiedliwości. Ostateczne rozstrzygnięcie należy do TSUE.

Do czasu wydania wyroku sama opinia nie zmienia obowiązującego stanu prawnego.

III. Projekt rozporządzenia D099926/3

Znaczenie opinii Rzecznika Generalnego TSUE wykracza poza sam spór. Równolegle Komisja prowadzi bowiem prace nad kolejną regulacją prawną dotyczącą preparatów zawierających pochodne hydroksyantracenu. Projekt rozporządzenia D099926/3 przewiduje m.in. przeniesienie preparatów z Cassia senna zawierających HAD do części A załącznika III do rozporządzenia nr 1925/2006.

W praktyce przyjęcie takiego rozwiązania oznaczałoby objęcie wskazanych preparatów zakazem stosowania w żywności.

IV. Co może się wydarzyć?

Jeżeli TSUE podzieli stanowisko Rzeczniczki Generalnej i uchyli wyroki Sądu w proponowanym zakresie, będzie to oznaczało potwierdzenie szerszego rozumienia kompetencji Komisji wynikających z art. 8 rozporządzenia nr 1925/2006. Może to wzmocnić podstawę prawną projektu D099926/3i ograniczyć ryzyko jego zakwestionowania z tych samych powodów, które były podstawą wyroków z 2024 r.

Jeśli jednak TSUEnie podzieli stanowiska Rzecznik Generalnej i utrzyma zasadnicze podejście Sądu UE, Komisja może stanąć przed koniecznością ponownego przyjrzenia się zakresowi projektu, sposobowi opisania preparatów albo uzasadnieniu projektowanego zakazu.

V. Aktualny stan

Aktualnie sytuacja wygląda zatem następująco:

• opinia Rzeczniczki Generalnej została przedstawiona 10 września 2026 r.;
• TSUE nie wydał jeszcze ostatecznego wyroku w sprawach C-38/25 P, C-48/25 P, C-54/25 P i C-55/25 P;
• projekt D099926/3 nie jest jeszcze obowiązującym aktem prawnym;
• ewentualny wyrok TSUE może mieć istotne znaczenie dla oceny zakresu kompetencji Komisji wynikających z art. 8 rozporządzenia nr 1925/2006;
• dalszy los regulacji dotyczących preparatów senesu pozostaje więc otwarty.

Czekamy zatem na wyrok TSUE. To on ostatecznie pokaże, czy podejście zaproponowane przez Rzeczniczkę Generalną zostanie przyjęte przez Trybunał i jakie konsekwencje będzie miało dla dalszych prac Komisji nad regulacją dotyczącą HAD.

Artykuł Opinia Rzecznika Generalnego TSUE – preparaty zawierające pochodne hydroksyantracenu (HAD) pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Jedną z najważniejszych zmian jest obowiązek przekazywania konsumentom zharmonizowanej informacji dotyczącej ustawowej odpowiedzialności za zgodność towaru z umową, a w określonych przypadkach także stosowanie nowej unijnej etykiety „GARAN” dotyczącej handlowej gwarancji trwałości.

Skąd wynikają nowe obowiązki?

Nowe regulacje stanowią element strategii Unii Europejskiej mającej przeciwdziałać nadmiernej konsumpcji, zjawisku greenwashingu oraz utrudnionemu dostępowi konsumentów do informacji o trwałości produktów. Celem zmian jest zwiększenie świadomości konsumentów co do przysługujących im praw oraz ułatwienie porównywania produktów pod względem trwałości i możliwości naprawy.

W tym celu ustawodawca unijny wprowadził jednolity dla całej UE wzór informacji o ustawowej ochronie konsumenta wynikającej z odpowiedzialności sprzedawcy za zgodność towaru z umową.

Zharmonizowana informacja o zgodności towaru z umową

Jest to oficjalny, ujednolicony komunikat opracowany przez Komisję Europejską, który przypomina konsumentom o podstawowych uprawnieniach wynikających z przepisów dotyczących sprzedaży konsumenckiej.

Informacja wskazuje w szczególności, że:

• konsumenci korzystają z ustawowej ochrony dotyczącej zgodności towaru z umową;
• ochrona ta obejmuje co najmniej dwuletni okres odpowiedzialności sprzedawcy;
• konsumentowi przysługują określone środki ochrony prawnej w przypadku stwierdzenia niezgodności towaru z umową.  

W przeciwieństwie do gwarancji producenta nie jest to dodatkowe świadczenie oferowane dobrowolnie. Komunikat dotyczy ustawowych praw, które przysługują konsumentowi niezależnie od tego, czy producent lub sprzedawca udziela jakiejkolwiek gwarancji handlowej.

Obowiązek przekazywania zharmonizowanej informacji dotyczy przedsiębiorców sprzedających towary konsumentom, zarówno w sklepach stacjonarnych, jak i internetowych. Informacja ma być prezentowana przed zawarciem umowy, a więc jeszcze przed dokonaniem zakupu przez konsumenta.

Przepisy wymagają, aby informacja była przekazywana w sposób jasny, widoczny i łatwo dostępny przed zawarciem umowy. Jednocześnie nie wskazują jednego obowiązkowego miejsca jej prezentacji w sklepie internetowym.

Etykieta GARAN

Drugim istotnym elementem nowych regulacji jest zharmonizowana unijna etykieta „GARAN”. Została ona wprowadzona przez Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2025/1960 i ma informować konsumentów o szczególnym rodzaju gwarancji handlowej.

Co istotne, etykieta GARAN nie dotyczy wszystkich produktów. Jej stosowanie jest związane z udzielaniem przez producenta handlowej gwarancji trwałości spełniającej określone warunki.

Nowe oznaczenie ma pomóc konsumentom odróżnić ustawową odpowiedzialność sprzedawcy za zgodność towaru z umową od dodatkowych uprawnień przyznawanych przez producenta.

Wdrożenie dyrektywy w Polsce

Warto podkreślić, że choć obowiązek stosowania zharmonizowanej informacji oraz oznaczenia GARAN wynika bezpośrednio z prawa unijnego i jest stosowany od 27 września 2026 r., krajowe przepisy implementujące Dyrektywa (UE) 2024/825 nie zostały jeszcze ostatecznie zakończone w procesie legislacyjnym. Polski projekt ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta, przygotowany w celu wdrożenia tej dyrektywy do krajowego porządku prawnego, oczekuje obecnie na podpis Prezydenta RP. 

Artykuł Nowe obowiązki informacyjne w e-commerce od 27 września 2026 r.  pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Jak zmieniają się zasady kontroli żywności i co oznacza to dla producentów oraz sprzedawców żywności? Coraz większe znaczenie ma nie tylko prawidłowe oznakowanie produktu, ale również sposób jego prezentowania w sklepie internetowym, na marketplace’ach i w reklamie.

Temat ten komentowała ekspercko dla portalu DlaHandlu.pl Marta Łanoch – prawniczka specjalizująca się w prawie żywnościowym i założycielka wyspecjalizowanej praktyki prawnej „Marta Łanoch FoodMedLaw„. W komentarzu dotyczącym odpowiedzialności przedsiębiorców zwróciła uwagę na praktyczne znaczenie zmian dla producentów i sprzedawców żywności, w szczególności w kontekście oznakowania produktów oraz sprzedaży internetowej.

W praktyce przedsiębiorca powinien dziś patrzeć na zgodność produktu znacznie szerzej niż tylko przez pryzmat etykiety. Kontrola może dotyczyć bowiem również informacji prezentowanych konsumentowi online oraz sposobu reklamowania produktu.

W tym artykule przedstawiamy najważniejsze obszary, które warto zweryfikować przed wprowadzeniem produktu do obrotu – od etykiety i nazwy żywności, przez kartę produktu w e-sklepie, aż po reklamę i komunikację marketingową.

Kontrola żywności – co może sprawdzać organ?

Przedsiębiorcy często utożsamiają kontrolę z oceną fizycznego produktu oraz jego etykiety. Tymczasem zakres informacji dostępnych dla konsumenta jest znacznie szerszy.

W przypadku sprzedaży internetowej konsument może zapoznać się z produktem jeszcze przed zakupem – poprzez zdjęcia opakowania, nazwę produktu, opis, wykaz składników, informacje o właściwościach produktu czy komunikaty marketingowe.

Dlatego istotne jest nie tylko to, co znajduje się na opakowaniu, ale również to, jak produkt jest przedstawiany w sklepie internetowym i reklamie.

Dla przedsiębiorcy oznacza to konieczność spojrzenia na produkt całościowo.

Etykieta produktu spożywczego a informacje w sklepie internetowym

Jednym z podstawowych obszarów ryzyka jest brak spójności pomiędzy etykietą a informacjami publikowanymi online.

Przykładowo, na etykiecie może znajdować się prawidłowa nazwa żywności i skład produktu, natomiast w e-sklepie przedsiębiorca może używać dodatkowych określeń sugerujących inne właściwości produktu.

Problematyczne mogą być również:

• niezgodne z etykietą informacje dotyczące składu,
• inne wartości odżywcze podane w opisie internetowym,
• nieprawidłowe informacje dotyczące pochodzenia produktu,
• grafiki sugerujące obecność określonego składnika,
• hasła sugerujące właściwości, których produkt nie posiada,
• nieprawidłowe lub niedozwolone oświadczenia żywieniowe i zdrowotne.

Dlatego weryfikacja etykiety żywności powinna obejmować również sposób prezentowania tego samego produktu w e-commerce.

Sprzedaż żywności przez internet – jakie informacje trzeba sprawdzić?

Przedsiębiorca prowadzący sklep internetowy z żywnością powinien zweryfikować, czy informacje prezentowane przy produkcie są zgodne z wymaganiami prawa żywnościowego.

Szczególne znaczenie ma tutaj rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności.

W przypadku sprzedaży na odległość informacje obowiązkowe dotyczące żywności powinny być dostępne dla konsumenta przed zawarciem umowy, z określonymi wyjątkami dotyczącymi m.in. daty minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia.

Oznacza to, że karta produktu w e-sklepie nie powinna być traktowana wyłącznie jako narzędzie marketingowe.

Powinna również prawidłowo realizować obowiązki dotyczące przekazywania konsumentowi informacji o żywności.

Reklama żywności a przepisy prawa

Kolejnym obszarem ryzyka jest reklama żywności.

Problem może pojawić się wtedy, gdy komunikacja marketingowa wykracza poza informacje, które przedsiębiorca może zgodnie z prawem przekazywać konsumentowi.

Dotyczy to szczególnie komunikatów odnoszących się do:

• właściwości zdrowotnych produktu,
• wpływu produktu na funkcjonowanie organizmu,
• wartości odżywczych,
• składu produktu,
• jego pochodzenia,
• tradycyjnego charakteru,
• „naturalności”,
• braku określonych składników,
• porównań z innymi produktami.

W przypadku żywności istotne znaczenie ma m.in. rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 dotyczące oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych.

Samo umieszczenie komunikatu w reklamie, a nie na etykiecie, nie oznacza, że pozostaje on poza zakresem regulacji prawa żywnościowego.

Etykieta, e-sklep i reklama powinny być ze sobą spójne

Jednym z często pomijanych elementów compliance jest sprawdzenie wszystkich kanałów komunikacji jednocześnie.

W praktyce warto stworzyć dla każdego produktu swoistą „mapę komunikacji” i sprawdzić:

etykieta → karta produktu → marketplace → reklamy → social media → materiały sprzedażowe.

Jeżeli w każdym z tych miejsc produkt jest przedstawiany w inny sposób, zwiększa się ryzyko zakwestionowania komunikacji przez organ.

Przykład

Na etykiecie produkt jest opisany jako określony rodzaj żywności, natomiast w sklepie internetowym jego nazwa zostaje uzupełniona o określenie sugerujące szczególne właściwości produktu. Następnie podobny komunikat pojawia się w reklamie lub poście influencera.

Z perspektywy compliance nie wystarczy wówczas sprawdzić samej etykiety.

Konieczna jest analiza całej komunikacji dotyczącej produktu.

Kontrola IJHARS a sprzedaż żywności online

W przypadku jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych istotną rolę odgrywają również przepisy dotyczące kontroli jakości handlowej.

W ostatnim czasie szczególnie dużo uwagi poświęca się możliwości kontrolowania informacji dotyczących produktów oferowanych konsumentom również w kanałach sprzedaży internetowej.

Dla przedsiębiorców oznacza to potrzebę szerszego podejścia do compliance.

Sklep internetowy nie powinien być traktowany jako obszar wyłączony z kontroli tylko dlatego, że nie jest fizycznym punktem sprzedaży.

Kary za nieprawidłowe oznakowanie żywności

Nieprawidłowe oznakowanie produktu może prowadzić do konsekwencji administracyjnych i finansowych.

W zależności od rodzaju naruszenia i właściwości organu w grę mogą wchodzić m.in.:

• nakazy usunięcia niezgodności,
• zakwestionowanie prawidłowości oznakowania,
• wstrzymanie obrotu,
• konieczność zmiany oznakowania,
• wycofanie produktu z rynku,
• kary pieniężne.

Ryzyko nie kończy się więc na kosztach przygotowania nowej etykiety.

Jeżeli produkt znajduje się już w obrocie, konieczność zmiany opakowania może oznaczać również koszty logistyczne, magazynowe, produkcyjne i marketingowe.

Jak przygotować firmę do kontroli żywności?

Najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest przeprowadzenie audytu jeszcze przed wprowadzeniem produktu do obrotu.

Warto sprawdzić co najmniej:

1. Etykietę produktu

Czy zawiera wszystkie wymagane informacje? Czy nazwa produktu jest prawidłowa? Czy wykaz składników, alergeny, ilość netto i deklaracja wartości odżywczej są zgodne z recepturą?

2. Kartę produktu w e-sklepie

Czy opis produktu odpowiada rzeczywistemu składowi i właściwościom produktu? Czy wszystkie wymagane informacje są dostępne przed zakupem?

3. Marketplace’y

Jeżeli produkt jest sprzedawany również za pośrednictwem marketplace’ów, warto sprawdzić, czy informacje prezentowane tam są identyczne i prawidłowe.

4. Reklamę

Czy hasła reklamowe są zgodne z przepisami dotyczącymi reklamy i oświadczeń żywieniowych oraz zdrowotnych?

5. Media społecznościowe

Czy komunikacja prowadzona przez markę, pracowników, ambasadorów lub influencerów nie zawiera dodatkowych, niedozwolonych deklaracji dotyczących produktu?

Compliance by Design – zgodność produktu już na etapie projektowania

W przypadku nowych produktów szczególnie korzystne może być podejście Compliance by Design.

Polega ono na tym, aby kwestie prawne analizować nie dopiero po przygotowaniu finalnej etykiety, ale już na etapie:

• tworzenia receptury,
• wyboru nazwy produktu,
• projektowania opakowania,
• przygotowywania claimów,
• tworzenia materiałów marketingowych,
• budowania karty produktu w e-sklepie.

Takie podejście pozwala ograniczyć ryzyko sytuacji, w której gotowy projekt opakowania trzeba zmieniać tuż przed drukiem albo po rozpoczęciu sprzedaży.

Podsumowanie

Kontrola żywności obejmuje znacznie więcej niż sam produkt i jego etykietę.

Przedsiębiorcy powinni zwracać uwagę na cały sposób prezentowania produktu konsumentowi – zarówno na opakowaniu, jak i w sklepie internetowym, na marketplace’ach, w reklamach i mediach społecznościowych.

Dlatego przed wprowadzeniem produktu do obrotu warto przeprowadzić kompleksową weryfikację:

receptura + etykieta + e-sklep + reklama + komunikacja marketingowa.

To właśnie spójność tych elementów może mieć kluczowe znaczenie z punktu widzenia zgodności produktu z prawem żywnościowym.

Ekspercki komentarz Marty Łanoch dla DlaHandlu.pl

Kwestie odpowiedzialności przedsiębiorców za oznakowanie żywności oraz sposób prezentowania produktów w sprzedaży internetowej Marta Łanoch, założycielka FoodMedLaw, komentowała ekspercko dla portalu DlaHandlu.pl.

W publikacji „Surowe kary dla sprzedawców żywności. Więzienie za „błędy” na etykietach i w e-sklepach” zwróciła uwagę na praktyczne konsekwencje zmian dla producentów i sprzedawców żywności, w szczególności w zakresie oznakowania produktów, sprzedaży online oraz komunikacji marketingowej.

👉 Przeczytaj cały artykuł: https://www.dlahandlu.pl/raporty-i-analizy/surowe-kary-dla-sprzedawcow-zywnosci-wiezienie-za-bledy-na-etykietach-i-w-e-sklepach,175421.html

Weryfikacja etykiet i komunikacji marketingowej – Marta Łanoch FoodMedLaw

FoodMedLaw wspiera producentów i sprzedawców żywności w zakresie zgodności produktów z prawem żywnościowym.

Wsparcie obejmuje m.in.:

• weryfikację etykiet i opakowań,
• analizę nazw produktów,
• ocenę opisów produktów w e-sklepach,
• weryfikację reklam i komunikacji marketingowej,
• ocenę oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych,
• audyty zgodności produktów i materiałów marketingowych,
• wsparcie w przypadku kontroli organów urzędowych.

Jeżeli firma planuje wprowadzenie nowego produktu na rynek lub chce sprawdzić już funkcjonujący produkt, warto zweryfikować nie tylko etykietę, ale cały sposób komunikowania produktu konsumentowi.

Skontaktuj się z nami, aby omówić zakres weryfikacji.

Artykuł Kontrola żywności, etykiety i e-sklep – na co powinien uważać przedsiębiorca? pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .