Jedną z najważniejszych zmian jest obowiązek przekazywania konsumentom zharmonizowanej informacji dotyczącej ustawowej odpowiedzialności za zgodność towaru z umową, a w określonych przypadkach także stosowanie nowej unijnej etykiety „GARAN” dotyczącej handlowej gwarancji trwałości.

Skąd wynikają nowe obowiązki?

Nowe regulacje stanowią element strategii Unii Europejskiej mającej przeciwdziałać nadmiernej konsumpcji, zjawisku greenwashingu oraz utrudnionemu dostępowi konsumentów do informacji o trwałości produktów. Celem zmian jest zwiększenie świadomości konsumentów co do przysługujących im praw oraz ułatwienie porównywania produktów pod względem trwałości i możliwości naprawy.

W tym celu ustawodawca unijny wprowadził jednolity dla całej UE wzór informacji o ustawowej ochronie konsumenta wynikającej z odpowiedzialności sprzedawcy za zgodność towaru z umową.

Zharmonizowana informacja o zgodności towaru z umową

Jest to oficjalny, ujednolicony komunikat opracowany przez Komisję Europejską, który przypomina konsumentom o podstawowych uprawnieniach wynikających z przepisów dotyczących sprzedaży konsumenckiej.

Informacja wskazuje w szczególności, że:

• konsumenci korzystają z ustawowej ochrony dotyczącej zgodności towaru z umową;
• ochrona ta obejmuje co najmniej dwuletni okres odpowiedzialności sprzedawcy;
• konsumentowi przysługują określone środki ochrony prawnej w przypadku stwierdzenia niezgodności towaru z umową.  

W przeciwieństwie do gwarancji producenta nie jest to dodatkowe świadczenie oferowane dobrowolnie. Komunikat dotyczy ustawowych praw, które przysługują konsumentowi niezależnie od tego, czy producent lub sprzedawca udziela jakiejkolwiek gwarancji handlowej.

Obowiązek przekazywania zharmonizowanej informacji dotyczy przedsiębiorców sprzedających towary konsumentom, zarówno w sklepach stacjonarnych, jak i internetowych. Informacja ma być prezentowana przed zawarciem umowy, a więc jeszcze przed dokonaniem zakupu przez konsumenta.

Przepisy wymagają, aby informacja była przekazywana w sposób jasny, widoczny i łatwo dostępny przed zawarciem umowy. Jednocześnie nie wskazują jednego obowiązkowego miejsca jej prezentacji w sklepie internetowym.

Etykieta GARAN

Drugim istotnym elementem nowych regulacji jest zharmonizowana unijna etykieta „GARAN”. Została ona wprowadzona przez Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2025/1960 i ma informować konsumentów o szczególnym rodzaju gwarancji handlowej.

Co istotne, etykieta GARAN nie dotyczy wszystkich produktów. Jej stosowanie jest związane z udzielaniem przez producenta handlowej gwarancji trwałości spełniającej określone warunki.

Nowe oznaczenie ma pomóc konsumentom odróżnić ustawową odpowiedzialność sprzedawcy za zgodność towaru z umową od dodatkowych uprawnień przyznawanych przez producenta.

Wdrożenie dyrektywy w Polsce

Warto podkreślić, że choć obowiązek stosowania zharmonizowanej informacji oraz oznaczenia GARAN wynika bezpośrednio z prawa unijnego i jest stosowany od 27 września 2026 r., krajowe przepisy implementujące Dyrektywa (UE) 2024/825 nie zostały jeszcze ostatecznie zakończone w procesie legislacyjnym. Polski projekt ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta, przygotowany w celu wdrożenia tej dyrektywy do krajowego porządku prawnego, oczekuje obecnie na podpis Prezydenta RP. 

Artykuł Nowe obowiązki informacyjne w e-commerce od 27 września 2026 r.  pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Jak zmieniają się zasady kontroli żywności i co oznacza to dla producentów oraz sprzedawców żywności? Coraz większe znaczenie ma nie tylko prawidłowe oznakowanie produktu, ale również sposób jego prezentowania w sklepie internetowym, na marketplace’ach i w reklamie.

Temat ten komentowała ekspercko dla portalu DlaHandlu.pl Marta Łanoch – prawniczka specjalizująca się w prawie żywnościowym i założycielka wyspecjalizowanej praktyki prawnej „Marta Łanoch FoodMedLaw„. W komentarzu dotyczącym odpowiedzialności przedsiębiorców zwróciła uwagę na praktyczne znaczenie zmian dla producentów i sprzedawców żywności, w szczególności w kontekście oznakowania produktów oraz sprzedaży internetowej.

W praktyce przedsiębiorca powinien dziś patrzeć na zgodność produktu znacznie szerzej niż tylko przez pryzmat etykiety. Kontrola może dotyczyć bowiem również informacji prezentowanych konsumentowi online oraz sposobu reklamowania produktu.

W tym artykule przedstawiamy najważniejsze obszary, które warto zweryfikować przed wprowadzeniem produktu do obrotu – od etykiety i nazwy żywności, przez kartę produktu w e-sklepie, aż po reklamę i komunikację marketingową.

Kontrola żywności – co może sprawdzać organ?

Przedsiębiorcy często utożsamiają kontrolę z oceną fizycznego produktu oraz jego etykiety. Tymczasem zakres informacji dostępnych dla konsumenta jest znacznie szerszy.

W przypadku sprzedaży internetowej konsument może zapoznać się z produktem jeszcze przed zakupem – poprzez zdjęcia opakowania, nazwę produktu, opis, wykaz składników, informacje o właściwościach produktu czy komunikaty marketingowe.

Dlatego istotne jest nie tylko to, co znajduje się na opakowaniu, ale również to, jak produkt jest przedstawiany w sklepie internetowym i reklamie.

Dla przedsiębiorcy oznacza to konieczność spojrzenia na produkt całościowo.

Etykieta produktu spożywczego a informacje w sklepie internetowym

Jednym z podstawowych obszarów ryzyka jest brak spójności pomiędzy etykietą a informacjami publikowanymi online.

Przykładowo, na etykiecie może znajdować się prawidłowa nazwa żywności i skład produktu, natomiast w e-sklepie przedsiębiorca może używać dodatkowych określeń sugerujących inne właściwości produktu.

Problematyczne mogą być również:

• niezgodne z etykietą informacje dotyczące składu,
• inne wartości odżywcze podane w opisie internetowym,
• nieprawidłowe informacje dotyczące pochodzenia produktu,
• grafiki sugerujące obecność określonego składnika,
• hasła sugerujące właściwości, których produkt nie posiada,
• nieprawidłowe lub niedozwolone oświadczenia żywieniowe i zdrowotne.

Dlatego weryfikacja etykiety żywności powinna obejmować również sposób prezentowania tego samego produktu w e-commerce.

Sprzedaż żywności przez internet – jakie informacje trzeba sprawdzić?

Przedsiębiorca prowadzący sklep internetowy z żywnością powinien zweryfikować, czy informacje prezentowane przy produkcie są zgodne z wymaganiami prawa żywnościowego.

Szczególne znaczenie ma tutaj rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności.

W przypadku sprzedaży na odległość informacje obowiązkowe dotyczące żywności powinny być dostępne dla konsumenta przed zawarciem umowy, z określonymi wyjątkami dotyczącymi m.in. daty minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia.

Oznacza to, że karta produktu w e-sklepie nie powinna być traktowana wyłącznie jako narzędzie marketingowe.

Powinna również prawidłowo realizować obowiązki dotyczące przekazywania konsumentowi informacji o żywności.

Reklama żywności a przepisy prawa

Kolejnym obszarem ryzyka jest reklama żywności.

Problem może pojawić się wtedy, gdy komunikacja marketingowa wykracza poza informacje, które przedsiębiorca może zgodnie z prawem przekazywać konsumentowi.

Dotyczy to szczególnie komunikatów odnoszących się do:

• właściwości zdrowotnych produktu,
• wpływu produktu na funkcjonowanie organizmu,
• wartości odżywczych,
• składu produktu,
• jego pochodzenia,
• tradycyjnego charakteru,
• „naturalności”,
• braku określonych składników,
• porównań z innymi produktami.

W przypadku żywności istotne znaczenie ma m.in. rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 dotyczące oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych.

Samo umieszczenie komunikatu w reklamie, a nie na etykiecie, nie oznacza, że pozostaje on poza zakresem regulacji prawa żywnościowego.

Etykieta, e-sklep i reklama powinny być ze sobą spójne

Jednym z często pomijanych elementów compliance jest sprawdzenie wszystkich kanałów komunikacji jednocześnie.

W praktyce warto stworzyć dla każdego produktu swoistą „mapę komunikacji” i sprawdzić:

etykieta → karta produktu → marketplace → reklamy → social media → materiały sprzedażowe.

Jeżeli w każdym z tych miejsc produkt jest przedstawiany w inny sposób, zwiększa się ryzyko zakwestionowania komunikacji przez organ.

Przykład

Na etykiecie produkt jest opisany jako określony rodzaj żywności, natomiast w sklepie internetowym jego nazwa zostaje uzupełniona o określenie sugerujące szczególne właściwości produktu. Następnie podobny komunikat pojawia się w reklamie lub poście influencera.

Z perspektywy compliance nie wystarczy wówczas sprawdzić samej etykiety.

Konieczna jest analiza całej komunikacji dotyczącej produktu.

Kontrola IJHARS a sprzedaż żywności online

W przypadku jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych istotną rolę odgrywają również przepisy dotyczące kontroli jakości handlowej.

W ostatnim czasie szczególnie dużo uwagi poświęca się możliwości kontrolowania informacji dotyczących produktów oferowanych konsumentom również w kanałach sprzedaży internetowej.

Dla przedsiębiorców oznacza to potrzebę szerszego podejścia do compliance.

Sklep internetowy nie powinien być traktowany jako obszar wyłączony z kontroli tylko dlatego, że nie jest fizycznym punktem sprzedaży.

Kary za nieprawidłowe oznakowanie żywności

Nieprawidłowe oznakowanie produktu może prowadzić do konsekwencji administracyjnych i finansowych.

W zależności od rodzaju naruszenia i właściwości organu w grę mogą wchodzić m.in.:

• nakazy usunięcia niezgodności,
• zakwestionowanie prawidłowości oznakowania,
• wstrzymanie obrotu,
• konieczność zmiany oznakowania,
• wycofanie produktu z rynku,
• kary pieniężne.

Ryzyko nie kończy się więc na kosztach przygotowania nowej etykiety.

Jeżeli produkt znajduje się już w obrocie, konieczność zmiany opakowania może oznaczać również koszty logistyczne, magazynowe, produkcyjne i marketingowe.

Jak przygotować firmę do kontroli żywności?

Najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest przeprowadzenie audytu jeszcze przed wprowadzeniem produktu do obrotu.

Warto sprawdzić co najmniej:

1. Etykietę produktu

Czy zawiera wszystkie wymagane informacje? Czy nazwa produktu jest prawidłowa? Czy wykaz składników, alergeny, ilość netto i deklaracja wartości odżywczej są zgodne z recepturą?

2. Kartę produktu w e-sklepie

Czy opis produktu odpowiada rzeczywistemu składowi i właściwościom produktu? Czy wszystkie wymagane informacje są dostępne przed zakupem?

3. Marketplace’y

Jeżeli produkt jest sprzedawany również za pośrednictwem marketplace’ów, warto sprawdzić, czy informacje prezentowane tam są identyczne i prawidłowe.

4. Reklamę

Czy hasła reklamowe są zgodne z przepisami dotyczącymi reklamy i oświadczeń żywieniowych oraz zdrowotnych?

5. Media społecznościowe

Czy komunikacja prowadzona przez markę, pracowników, ambasadorów lub influencerów nie zawiera dodatkowych, niedozwolonych deklaracji dotyczących produktu?

Compliance by Design – zgodność produktu już na etapie projektowania

W przypadku nowych produktów szczególnie korzystne może być podejście Compliance by Design.

Polega ono na tym, aby kwestie prawne analizować nie dopiero po przygotowaniu finalnej etykiety, ale już na etapie:

• tworzenia receptury,
• wyboru nazwy produktu,
• projektowania opakowania,
• przygotowywania claimów,
• tworzenia materiałów marketingowych,
• budowania karty produktu w e-sklepie.

Takie podejście pozwala ograniczyć ryzyko sytuacji, w której gotowy projekt opakowania trzeba zmieniać tuż przed drukiem albo po rozpoczęciu sprzedaży.

Podsumowanie

Kontrola żywności obejmuje znacznie więcej niż sam produkt i jego etykietę.

Przedsiębiorcy powinni zwracać uwagę na cały sposób prezentowania produktu konsumentowi – zarówno na opakowaniu, jak i w sklepie internetowym, na marketplace’ach, w reklamach i mediach społecznościowych.

Dlatego przed wprowadzeniem produktu do obrotu warto przeprowadzić kompleksową weryfikację:

receptura + etykieta + e-sklep + reklama + komunikacja marketingowa.

To właśnie spójność tych elementów może mieć kluczowe znaczenie z punktu widzenia zgodności produktu z prawem żywnościowym.

Ekspercki komentarz Marty Łanoch dla DlaHandlu.pl

Kwestie odpowiedzialności przedsiębiorców za oznakowanie żywności oraz sposób prezentowania produktów w sprzedaży internetowej Marta Łanoch, założycielka FoodMedLaw, komentowała ekspercko dla portalu DlaHandlu.pl.

W publikacji „Surowe kary dla sprzedawców żywności. Więzienie za „błędy” na etykietach i w e-sklepach” zwróciła uwagę na praktyczne konsekwencje zmian dla producentów i sprzedawców żywności, w szczególności w zakresie oznakowania produktów, sprzedaży online oraz komunikacji marketingowej.

👉 Przeczytaj cały artykuł: https://www.dlahandlu.pl/raporty-i-analizy/surowe-kary-dla-sprzedawcow-zywnosci-wiezienie-za-bledy-na-etykietach-i-w-e-sklepach,175421.html

Weryfikacja etykiet i komunikacji marketingowej – Marta Łanoch FoodMedLaw

FoodMedLaw wspiera producentów i sprzedawców żywności w zakresie zgodności produktów z prawem żywnościowym.

Wsparcie obejmuje m.in.:

• weryfikację etykiet i opakowań,
• analizę nazw produktów,
• ocenę opisów produktów w e-sklepach,
• weryfikację reklam i komunikacji marketingowej,
• ocenę oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych,
• audyty zgodności produktów i materiałów marketingowych,
• wsparcie w przypadku kontroli organów urzędowych.

Jeżeli firma planuje wprowadzenie nowego produktu na rynek lub chce sprawdzić już funkcjonujący produkt, warto zweryfikować nie tylko etykietę, ale cały sposób komunikowania produktu konsumentowi.

Skontaktuj się z nami, aby omówić zakres weryfikacji.

Artykuł Kontrola żywności, etykiety i e-sklep – na co powinien uważać przedsiębiorca? pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Czego dotyczyła sprawa?

Sprawa dotyczyła opublikowanej w czasopiśmie reklamy suplementu diety, w której zastosowano oświadczenia zdrowotne. Spółka zamieściła na opakowaniu produktu informacje wymagane na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006. Spór dotyczył jednak tego, czy samo umieszczenie wymaganych informacji na opakowaniu jest wystarczające, czy też informacje te powinny zostać dodatkowo powielone w reklamie prasowej produktu.

Federalny Trybunał Sprawiedliwości w Niemczech (Bundesgerichtshof) zwrócił się w tym zakresie do TSUE z dwoma pytaniami prejudycjalnymi. Dotyczyły one przede wszystkim tego, czy pojęcie „etykietowania” obejmuje również pisemną reklamę żywności oraz czy obowiązkowe informacje muszą być zamieszczane w reklamie nawet wtedy, gdy znajdują się już na oznakowaniu produktu.

Pisemna reklama nie jest „etykietowaniem”

Trybunał wskazał, że pisemna reklama mająca na celu promowanie suplementu diety nie wchodzi w zakres pojęcia „etykietowania” w rozumieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006.

Wyrok rozstrzyga istotną wątpliwość dotyczącą relacji pomiędzy „etykietowaniem” (ozankowaniem) produktu a jego reklamą. TSUE uznał, że pisemna reklama mająca na celu promowanie suplementu diety nie wchodzi w zakres pojęcia „etykietowania”, w rozumieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006.

TSUE zwrócił uwagę na różnicę pomiędzy funkcją oznakowania a funkcją reklamy. Jak wskazał Trybunał, oznakowanie pełni przede wszystkim funkcję informacyjną, podczas gdy reklama ma charakter promocyjny. Oznacza to, że na gruncie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 nie można automatycznie utożsamiać reklamy produktu z jego oznakowaniem.

Czy zatem informacje z art. 10 ust. 2 trzeba powielać w reklamie?

Jednocześnie Trybunał potwierdził, że jeżeli wymagane informacje znajdują się już w oznakowaniu produktu, nie ma obowiązku ich ponownego zamieszczania w pisemnej reklamie.

Przepis art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 przewiduje szczególne warunki stosowania oświadczeń zdrowotnych. W przypadku zastosowania takiego oświadczenia należy zapewnić m.in. informacje wskazane w tym przepisie, w tym informację o znaczeniu zróżnicowanej i zbilansowanej diety oraz zdrowego stylu życia, a także – w odpowiednich przypadkach – ostrzeżenia dotyczące produktu lub jego niewłaściwego spożycia.

TSUE zwrócił uwagę na konstrukcję przepisu, zgodnie z którą informacje te powinny być zamieszczone przede wszystkim w oznakowaniu produktu, a jeżeli takie oznakowanie nie istnieje – w prezentacji i reklamie produktu.

W konsekwencji Trybunał uznał, że obowiązek zamieszczenia informacji wymaganych przez art. 10 ust. 2 zostaje spełniony, jeżeli informacje te znajdują się w oznakowaniu produktu. Nie ma wówczas konieczności umieszczania ich dodatkowo w pisemnej reklamie tego suplementu.

Co wyrok TSUE oznacza w praktyce?

Wyrok ma istotne znaczenie dla projektowania materiałów reklamowych suplementów diety, w szczególności reklam prasowych i innych form pisemnej komunikacji promocyjnej.

Jeżeli przedsiębiorca stosuje w reklamie suplementu diety dopuszczalne oświadczenie zdrowotne, a na oznakowaniu produktu znajdują się wszystkie informacje wymagane na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006, nie ma konieczności automatycznego powielenia tych informacji w reklamie.

Przykładowo, przedsiębiorca nie musi wyłącznie z tego powodu, że w reklamie zastosowano oświadczenie zdrowotne, ponownie zamieszczać w reklamie informacji dotyczącej znaczenia zróżnicowanej i zbilansowanej diety oraz zdrowego stylu życia, jeżeli informacja ta prawidłowo znajduje się już w oznakowaniu suplementu.

Jest to szczególnie istotne z perspektywy materiałów reklamowych, w których przestrzeń jest ograniczona, a obowiązek powielania całego zestawu informacji może znacząco wpływać na sposób i przejrzystość konstruowania przekazu.

Artykuł Wyrok TSUE: reklama suplementu diety a wymogi wynikające z „etykietowania” produktu pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

TSUE w wyroku z dnia 30 kwietnia 2026 r. w sprawie Lidl Italia przeciwko AGCM (C-301/25) odniósł się do wzajemnych relacji dyrektywą 2005/29/WE w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych (UCPD) a rozporządzeniem (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności.

Postępowanie dotyczyło makaronów sprzedawanych przez Lidl Italia. Na opakowaniach produktów zamieszczono informacje wskazujące na włoskie pochodzenie oraz przemiał pszenicy we Włoszech. Okazało się jednak, że sama pszenica pochodziła z UE i spoza UE. Włoski organ ochrony konkurencji (AGCM) uznał, że sposób przedstawienia informacji na opakowaniu mógł wywoływać u przeciętnego konsumenta wrażenie, że również pszenica wykorzystana do produkcji makaronu pochodziła z Włoch. W konsekwencji na Lidl Italia nałożono karę w wysokości 1 mln euro.

Lidl Italia, zakwestionował przedmiotową decyzję, wskazując, że skoro sprawa dotyczyła informacji o żywności, to zastosowanie powinny mieć wyłącznie przepisy rozporządzenia nr 1169/2011.

TSUE nie zgodził się jednak z przyjętą argumentacją. Uznał bowiem, że regulacje prawne dotyczące informacji na temat żywności oraz przepisy dotyczące nieuczciwych praktyk handlowych mogą co do zasady współistnieć i być stosowane równolegle.

Samo objęcie danego zagadnienia przepisami rozporządzenia nr 1169/2011 nie wyklucza zastosowania dyrektywy 2005/29/WE. Fakt, że oba akty prawne mogą odnosić się do tego samego elementu oznakowania lub sposobu prezentacji produktu, nie oznacza bowiem, że pomiędzy ich przepisami zachodzi sprzeczność.

Jednocześnie możliwość równoległego zastosowania obu reżimów nie oznacza, że przedsiębiorca może zostać ukarany na podstawie UCPD za informację, która jest zgodna ze szczegółowymi wymogami określonymi w rozporządzeniu nr 1169/2011.

W praktyce oznacza to, że weryfikacja oznakowania nie powinna ograniczać się wyłącznie do sprawdzenia, czy spełnia ono wymagania określone przez rozporządzenie nr 1169/2011. W określonych przypadkach zasadne może być również przeanalizowanie całego sposobu komunikowania informacji konsumentowi pod kątem przepisów UCPD.

Artykuł Wyrok TSUE – czy zgodność z wymaganiami rozporządzenia 1169/2011 wyklucza możliwość naruszenia przepisów dotyczących nieuczciwych praktyk handlowych? pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Zmiany obejmują m.in. definicję zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego, kontrolę produktów sprowadzanych spoza Unii Europejskiej, nadzór nad informacjami prezentowanymi w internecie oraz nowe rozwiązania dotyczące przeciwdziałania oszustwom żywnościowym.

Rozszerzenie definicji żywności zafałszowanej

Jedną z istotnych zmian jest modyfikacja definicji zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego.

Zgodnie z przepisami produktem zafałszowanym jest produkt

a)     bez oznakowania wymaganego w przepisach dotyczących jakości handlowej lub

b)    którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, lub

c)     w którego oznakowaniu podano:

–     nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej albo niezgodną z prawdą lub

–     niezgodne z prawdą dane w zakresie jego pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto, klasy jakości handlowej, odmiany lub typu handlowego, lub

d)    w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące jego oznakowania, powodujące ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości – jeżeli te zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych

Zgodnie z nowymi przepisami za produkt zafałszowany może zatem zostać uznany artykuł spożywczy, którego nazwa lub skład są niezgodne z obowiązującymi przepisami, a także produkt, w przypadku którego podano nieprawdziwe informacje dotyczące m.in. pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości.

IJHARS z szerszymi możliwościami kontroli sprzedaży internetowej

Szczególne znaczenie praktyczne ma rozszerzenie kompetencji IJHARS w odniesieniu do sprzedaży żywności za pośrednictwem internetu.

Dotychczas kontrola jakości handlowej kojarzona była przede wszystkim z oceną produktu oraz jego oznakowania. Nowelizacja wyraźniej odpowiada na sytuację, w której decyzja zakupowa konsumenta jest podejmowana na podstawie informacji dostępnych jeszcze przed zakupem produktu – np. na stronie sklepu internetowego.

IJHARS uzyskała narzędzia pozwalające na kontrolowanie informacji o żywności prezentowanych poza samym opakowaniem, w szczególności na stronach internetowych, w sklepach online, materiałach reklamowych, ulotkach i innych materiałach promocyjnych. Jeżeli informacje te będą wprowadzać konsumentów w błąd, mogą stać się przedmiotem działań organu.

Rozszerzenie kontroli internetowej będzie wiązała się również z możliwością skuteczniejszego ustalania podmiotów odpowiedzialnych za oferowanie produktów konsumentom.

Ma to szczególne znaczenie w przypadku sprzedaży prowadzonej za pośrednictwem platform internetowych, gdzie podmiot faktycznie oferujący żywność może nie być dla konsumenta łatwy do zidentyfikowania.

IJHARS będzie mogła m.in. żądać informacji pozwalających zidentyfikować dane producenta, sprzedawcy lub handlowca, korespondencji, dokumentów i nośników danych. 

Szersze kontrole produktów importowanych

Nowelizacja zakłada także wzmocnienie nadzoru nad żywnością sprowadzaną spoza Unii Europejskiej.

Możliwości prowadzenia kontroli granicznych zostały rozszerzone także na produkty, które wcześniej nie były objęte obowiązkową kontrolą jakości handlowej, w tym określone towary przywożone w mniejszych ilościach lub niewymienione w dotychczasowym wykazie produktów podlegających takiej kontroli. Zmianie ulegają również zasady pobierania opłat związanych z kontrolami granicznymi. Zgodnie z założeniami, opłata będzie pobierana za przeprowadzenie kontroli, niezależnie od jej wyniku.

Nowe rozwiązania w zakresie oszustw żywnościowych

Nowelizacja wprowadza również do ustawy rozwiązania istotne w walce z oszustwami żywnościowymi.

Za oszustwo żywnościowe uznano celowe wprowadzanie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Ustawa przewiduje w tym zakresie również odpowiedzialność karną.

W myśl nowo dodanego art. 39k za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do roku. W przypadku fałszowania artykułów o „znacznej wartości” w celu uzyskania korzyści majątkowej mowa już o nawet 3 latach pozbawienia wolności.

Jednocześnie IJHARS została wyposażona w podstawy do współpracy z organami ścigania, w tym z Policją, Prokuraturą, Krajową Administracją Skarbową oraz Strażą Graniczną. Ma to ułatwiać wymianę informacji oraz podejmowanie działań w sprawach dotyczących podejrzenia oszustw żywnościowych.

Artykuł Nowelizacja ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

• L-treonian magnezu (jako nową formę magnezu)
• monosodową sól kwasu L-5-metylotetrahydrofoliowego (jako formę kwasu foliowego).

Zmiana ta wynika z rozporządzenia Ministra Zdrowia z 19 sierpnia 2026 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety. Ma ona charakter dostosowawczy i pozostaje związana z wcześniejszymi zmianami na poziomie Unii Europejskiej. W przypadku L-treonianu magnezu Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie nr 2025/2225, które dodało tę substancję do załącznika II do dyrektywy 2002/46/WE jako źródło magnezu stosowane w produkcji suplementów diety. Analogicznie, monosodowa sól kwasu L-5-metylotetrahydrofoliowego została wcześniej uwzględniona na poziomie unijnym jako forma kwasu foliowego.

Wprowadzenie nowych form do krajowego wykazu nie oznacza jednak, że ich zastosowanie jest całkowicie niezależne od pozostałych regulacji prawnych. Należy bowiem pamiętać, że L-treonian magnezu oraz monosodowa sól kwasu L-5-metylotetrahydrofoliowego podlegają również przepisom dotyczącym nowej żywności (Novel Food).

W przypadku L-treonianu magnezu zezwolenie na stosowanie tej substancji jako Novel Food określa m.in. jej zastosowanie w suplementach diety przeznaczonych dla osób dorosłych, z wyłączeniem kobiet w ciąży i karmiących piersią, oraz maksymalny poziom stosowania wynoszący 250 mg L-treonianu magnezu na osobę na dzień. Limit ten odnosi się do ilości związku, a nie do ilości magnezu elementarnego. Zgodnie ze specyfikacją zawartość magnezu w L-treonianie magnezu wynosi 7,2–8,3%.

Istotne znaczenie ma również ochrona danych związanych z zezwoleniem na stosowanie L-treonianu magnezu jako Novel Food. Obowiązuje ona do 7 listopada 2029 r. W konsekwencji samo uwzględnienie substancji w wykazie form magnezu nie przesądza o możliwości wykorzystania dowolnego surowca dostępnego na rynku. Konieczne jest też uwzględnienie warunków zezwolenia, wynikającego z regulacji novel food.

Analogiczne ograniczenia występują w odniesieniu do monosodowej soli kwasu L-5-metylotetrahydrofoliowego, która została dopuszczona w Unii Europejskiej jako Novel Food. Zezwolenie obejmuje możliwość stosowania jej jako źródła folianów w suplementach diety i przewiduje dodatkowe wymagania dotyczące oznakowania. W szczególności produkt zawierający tę substancję powinien być opatrzony informacją, że nie powinien być spożywany przez niemowlęta i małe dzieci poniżej 3. roku życia. W przypadku tego składnika ochrona danych związanych z zezwoleniem obowiązuje do 30 kwietnia 2029 r.

Artykuł Nowe formy chemiczne składników dozwolone do stosowania w suplementach diety pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Czym są czynniki CMR?

CMR to substancje i czynniki, które mogą wykazywać działanie:

• rakotwórcze (Carcinogenic),
• mutagenne (Mutagenic),
• szkodliwe na rozrodczość (toxic to Reproduction).

Z czynnikami CMR pracownicy mogą mieć kontakt w różnych branżach i procesach technologicznych. Do przykładów należą m.in. benzen, formaldehyd, niektóre związki metali, a także pył drewna, krzemionka krystaliczna czy spaliny emitowane przez silniki Diesla.

Co umożliwia nowa e-usługa?

Uruchomienie e-usługi ma na celu ułatwienie pracodawcom realizacji obowiązków związanych ze zgłaszaniem występowania czynników CMR w środowisku pracy. Elektroniczne przekazywanie wymaganych informacji pozwali ograniczyć konieczność korzystania z tradycyjnej, papierowej formy oraz usprawni kontakt z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Gdzie można znaleźć e-usługę?

E-usługa jest dostępna na platformie e-Sanepid, w zakładce „E-usługi”.

Formularz elektroniczny prowadzi użytkownika przez kolejne etapy zgłoszenia, pomagając w uporządkowaniu przekazywanych danych i ograniczeniu ryzyka pominięcia wymaganych informacji.

Artykuł Nowa e-usługa na platformie e-Sanepid – „Zgłaszanie czynników rakotwórczych, mutagennych i reprotoksycznych w środowisku pracy” pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Choć dokument nie stanowi aktu prawnego, jego znaczenia nie należy bagatelizować. Wytyczne mogą stanowić istotny punkt odniesienia dla organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej podczas kontroli oraz dla przedsiębiorców przy ocenie, czy wdrożone procedury zapewniają właściwy poziom bezpieczeństwa sanitarnego. 

Jakie obszary obejmują wytyczne?

Dokument został podzielony na pięć głównych bloków tematycznych:

• miejsce świadczenia usług,
• higiena personelu i środki ochrony indywidualnej,
• narzędzia, sprzęt i materiały wykorzystywane podczas zabiegów,
• dekontaminacja i sterylizacja,
• procedury bezpieczeństwa sanitarnego. 

Obowiązkowe procedury dla zabiegów naruszających ciągłość tkanek

Szczególnie istotne znaczenie mają wytyczne dotyczące zabiegów takich jak:

• manicure i pedicure wykonywany narzędziami ostrymi,
• przekłuwanie uszu i piercing,
• tatuaż,
• makijaż permanentny,
• zabiegi kosmetyczne powodujące uszkodzenie skóry. 

GIS wyraźnie wskazuje, że podmioty wykonujące takie usługi powinny posiadać wdrożone procedury określające m.in.:

• sposób wykonywania czynności powodujących naruszenie ciągłości tkanek,
• zasady korzystania z narzędzi poddawanych sterylizacji,
• procedury dezynfekcji skóry,
• zasady dekontaminacji narzędzi i pomieszczeń. 

Co więcej, procedury powinny być na bieżąco aktualizowane i rzeczywiście stosowane w praktyce, a nie jedynie przechowywane w dokumentacji salonu. 

Klient ma prawo pytać o sterylność narzędzi

Na uwagę zasługuje również wyraźne podkreślenie uprawnień klienta. GIS wskazuje, że przy każdym stanowisku powinna znajdować się informacja potwierdzająca, że używane narzędzia są higienicznie bezpieczne. Klient powinien mieć możliwość zweryfikowania sterylności pakietu sterylnego przed jego otwarciem, a samo otwieranie pakietów powinno odbywać się bezpośrednio przed zabiegiem, w obecności klienta. 

Publikacja GIS powinna skłonić przedsiębiorców z branży beauty do przeprowadzenia wewnętrznego audytu w zakresie zgodności praktyki salonu z aktualnymi wytycznymi GIS. 

Z publikacją można zapoznać się pod adresem: https://www.gov.pl/web/psse-glogow/wytyczne-i-zalecenia-gis-w-zakresie-swiadczenia-uslug-branzy-beauty

Artykuł Nowe wytyczne GIS dla branży beauty. Co powinny zrobić salony kosmetyczne, fryzjerskie i studia tatuażu? pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Choć szczegółowe obowiązki dla poszczególnych branż są jeszcze opracowywane przez Komisję Europejską w formie aktów delegowanych, już dziś warto zrozumieć, czym jest DPP, na jakiej podstawie prawnej działa i jakie konsekwencje może przynieść dla przedsięboprców.

Czym jest Cyfrowy Paszport Produktu?

Cyfrowy Paszport Produktu to elektroniczny zbiór danych przypisany do konkretnego produktu, umożliwiający dostęp do informacji o jego pochodzeniu, składzie, procesie produkcji, oddziaływaniu na środowisko oraz możliwościach naprawy i recyklingu. Nie jest to zwykły kod QR prowadzący do treści marketingowych – DPP ma być ustandaryzowanym źródłem danych, dostępnym dla różnych grup odbiorców (konsumentów, organów nadzoru rynku, służb celnych, podmiotów zajmujących się naprawą i recyklingiem) w różnym zakresie, zależnie od przypisanych im uprawnień.

Podstawa prawna

Podstawowym aktem jest Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1781 z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie ustanowienia ram ustalania wymogów ekoprojektu w odniesieniu do zrównoważonych produktów, zmieniające dyrektywę (UE) 2020/1828 i rozporządzenie (UE) 2023/1542 oraz uchylające dyrektywę 2009/125/WE. Rozporządzenie weszło w życie 18 lipca 2024 r.  ESPR jest jednym z filarów Europejskiego Zielonego Ładu oraz gospodarki o obiegu zamkniętym.

W Rozporządzeniu ESPR najistotniejsze dla DPP są przede wszystkim:

• art. 4 – podstawa dla aktów delegowanych określających szczegółowe wymogi dla poszczególnych grup produktów (w tym zakres danych w paszporcie);
• art. 12–13 – zasady dotyczące nośnika danych oraz rejestru cyfrowych paszportów produktów prowadzonego przez Komisję Europejską.

Sama definicja legalna „cyfrowego paszportu produktu” znajduje się w art. 1 ust. 1 pkt 28 ESPR i określa go jako zbiór danych specyficznych dla danego produktu, zestawiony zgodnie z odpowiednim aktem delegowanym i dostępny drogą elektroniczną za pośrednictwem nośnika danych.

Co więcej, 16 lipca 2026 r. Komisja przyjęła Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2026/1778, ustanawiające rozwiązania wykonawcze dotyczące rejestru cyfrowych paszportów produktów utworzonego na podstawie art. 13 ESPR. Akt ten wszedł w życie 6 sierpnia 2026 r. i określa m.in. zasady zarządzania i operacyjnego funkcjonowania centralnego Rejestru DPP.

Osobną podstawą prawną, wyprzedzającą pod względem terminów resztę regulacji, jest Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1542 z dnia 12 lipca 2023 r. w sprawie baterii i zużytych baterii. To właśnie na jego podstawie pierwszy formalny obowiązek posiadania cyfrowego paszportu produktu wejdzie w życie już 18 lutego 2027 r. – dla określonych kategorii baterii.

Jak będzie działał DPP?

Dostęp do paszportu ma się odbywać za pomocą cyfrowego nośnika danych łączącego fizyczny produkt z jego DPP – Ministerstwo Rozwoju i Technologii wskazuje na możliwość wykorzystania kodów QR, technologii NFC lub innych nośników cyfrowych.

W praktyce model działania wygląda następująco:

• podmiot gospodarczy gromadzi dane zgodnie z właściwym dla danego produktu aktem delegowanym;
• paszport jest tworzony i rejestrowany w centralnym Rejestrze DPP (EUDPP) prowadzonym przez Komisję, natomiast pełne dane o produkcie są przechowywane w sposób zdecentralizowany – przez sam podmiot lub dostawcę usług DPP;
• po zarejestrowaniu produktu system generuje unikalny identyfikator rejestracji (URI).

Dostęp do informacji zawartych w Cyfrowym Paszporcie Produktu będzie uzależniony od statusu i uprawnień danego użytkownika. Konsumenci będą mogli zapoznać się z podstawowymi informacjami dotyczącymi produktu, natomiast podmioty zajmujące się jego naprawą, ponownym użyciem lub recyklingiem otrzymają szerszy dostęp do danych technicznych. Najszersze uprawnienia przewidziano dla organów publicznych odpowiedzialnych za nadzór rynku, które będą mogły korzystać z informacji niezbędnych do realizacji czynności kontrolnych.

Harmonogram wdrożenia i branże objęte obowiązkiem w pierwszej kolejności

Wdrożenie obowiązku DPP będzie rozłożone w czasie i uzależnione od przyjmowania kolejnych aktów delegowanych. Zgodnie z aktualnym stanem prac:

• 18 lutego 2027 r. – pierwszy formalny obowiązek DPP, dla określonych typów baterii (na podstawie rozporządzenia 2023/1542);
• 2027 r. – planowane objęcie obowiązkiem branży tekstylnej, opon oraz aluminium;
• IV kwartał 2026 r. – planowane przyjęcie aktu delegowanego z wymogami sektorowymi dla żelaza i stali;
• 2028 r. – planowane objęcie obowiązkiem mebli;
• 2029 r. – planowane objęcie obowiązkiem materacy oraz produktów ICT.

Dodatkowo obowiązek DPP obejmie wyroby regulowane odrębnymi przepisami sektorowymi, w szczególności baterie oraz wyroby budowlane – zgodnie ze szczegółowymi wymogami określonymi we właściwych aktach.

Zabawki

Jedną z regulacji, która przewiduje wdrożenie DPP dla określonej kategorii produktów jest także Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/2509 z dnia 26 listopada 2025 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek oraz uchylające dyrektywę 2009/48/WE. Przepisy Rozporządzenia ustanawiają obowiązek tworzenia cyfrowego paszportu zabawki przed jej wprowadzeniem do obrotu przez producenta. Przepisy te zaczną być stosowane od 1 sierpnia 2030 r.

Artykuł Cyfrowy Paszport Produktu (DPP). Nowy obowiązek przedsiębiorców pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Z perspektywy przedsiębiorców szczególne znaczenie mają dwa obowiązki.

Deepfake – trzeba poinformować odbiorcę o wykorzystaniu AI

Jeżeli podmiot stosuje system AI, który generuje lub manipuluje obrazy, treści audio lub wideo stanowiące deepfake, powinien ujawnić, że dana treść została sztucznie wygenerowana lub zmanipulowana.

Informacja powinna być przekazana jasno i wyraźnie, najpóźniej przy pierwszym kontakcie z treścią.

Przykładowo obowiązek może mieć znaczenie przy publikowaniu realistycznych materiałów przedstawiających osoby, które w rzeczywistości nie wypowiedziały określonych słów, nie wykonały określonych czynności albo nie uczestniczyły w przedstawionym wydarzeniu.

AI Act przewiduje jednak wyjątek dotyczący treści o charakterze artystycznym, twórczym, satyrycznym, fikcyjnym lub analogicznym. W takim przypadku informacja o wykorzystaniu AI powinna być przekazana w sposób odpowiedni, ale nie może utrudniać odbioru lub korzystania z utworu.

Teksty generowane przez AI – nie zawsze trzeba je oznaczać

Art. 50 obejmuje również teksty wygenerowane lub zmanipulowane przez AI, jeżeli są publikowane w celu informowania społeczeństwa o sprawach leżących w interesie publicznym.

Co do zasady odbiorca powinien zostać poinformowany, że tekst został sztucznie wygenerowany lub zmanipulowany.

Obowiązek nie ma jednak zastosowania, jeżeli treść została poddana weryfikacji przez człowieka lub kontroli redakcyjnej, a za jej publikację odpowiedzialność redakcyjną ponosi osoba fizyczna lub prawna.

Co to oznacza dla firm?

Jeżeli firma wykorzystuje AI do tworzenia realistycznych materiałów audio, wideo lub obrazów, powinna ustalić, czy materiał może zostać uznany za deepfake i w jaki sposób należy poinformować odbiorcę o wykorzystaniu AI.

W przypadku tekstów kluczowe będzie natomiast ustalenie czy materiał służy informowaniu społeczeństwa o sprawach leżących w interesie publicznym oraz czy tekst został poddany weryfikacji człowieka lub kontroli redakcyjnej.

Warto więc już teraz przejrzeć proces tworzenia i publikowania treści w organizacji. Art. 50 nie dotyczy bowiem wyłącznie dostawców technologii AI – obowiązki te skierowane są bezpośrednio do podmiotów stosujących AI.

Artykuł AI Act: deepfake i treści generowane przez AI – nowe obowiązki od 2 sierpnia 2026 r. pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .