Czego dotyczyła sprawa?

Sprawa dotyczyła opublikowanej w czasopiśmie reklamy suplementu diety, w której zastosowano oświadczenia zdrowotne. Spółka zamieściła na opakowaniu produktu informacje wymagane na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006. Spór dotyczył jednak tego, czy samo umieszczenie wymaganych informacji na opakowaniu jest wystarczające, czy też informacje te powinny zostać dodatkowo powielone w reklamie prasowej produktu.

Federalny Trybunał Sprawiedliwości w Niemczech (Bundesgerichtshof) zwrócił się w tym zakresie do TSUE z dwoma pytaniami prejudycjalnymi. Dotyczyły one przede wszystkim tego, czy pojęcie „etykietowania” obejmuje również pisemną reklamę żywności oraz czy obowiązkowe informacje muszą być zamieszczane w reklamie nawet wtedy, gdy znajdują się już na oznakowaniu produktu.

Pisemna reklama nie jest „etykietowaniem”

Trybunał wskazał, że pisemna reklama mająca na celu promowanie suplementu diety nie wchodzi w zakres pojęcia „etykietowania” w rozumieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006.

Wyrok rozstrzyga istotną wątpliwość dotyczącą relacji pomiędzy „etykietowaniem” (ozankowaniem) produktu a jego reklamą. TSUE uznał, że pisemna reklama mająca na celu promowanie suplementu diety nie wchodzi w zakres pojęcia „etykietowania”, w rozumieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006.

TSUE zwrócił uwagę na różnicę pomiędzy funkcją oznakowania a funkcją reklamy. Jak wskazał Trybunał, oznakowanie pełni przede wszystkim funkcję informacyjną, podczas gdy reklama ma charakter promocyjny. Oznacza to, że na gruncie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 nie można automatycznie utożsamiać reklamy produktu z jego oznakowaniem.

Czy zatem informacje z art. 10 ust. 2 trzeba powielać w reklamie?

Jednocześnie Trybunał potwierdził, że jeżeli wymagane informacje znajdują się już w oznakowaniu produktu, nie ma obowiązku ich ponownego zamieszczania w pisemnej reklamie.

Przepis art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 przewiduje szczególne warunki stosowania oświadczeń zdrowotnych. W przypadku zastosowania takiego oświadczenia należy zapewnić m.in. informacje wskazane w tym przepisie, w tym informację o znaczeniu zróżnicowanej i zbilansowanej diety oraz zdrowego stylu życia, a także – w odpowiednich przypadkach – ostrzeżenia dotyczące produktu lub jego niewłaściwego spożycia.

TSUE zwrócił uwagę na konstrukcję przepisu, zgodnie z którą informacje te powinny być zamieszczone przede wszystkim w oznakowaniu produktu, a jeżeli takie oznakowanie nie istnieje – w prezentacji i reklamie produktu.

W konsekwencji Trybunał uznał, że obowiązek zamieszczenia informacji wymaganych przez art. 10 ust. 2 zostaje spełniony, jeżeli informacje te znajdują się w oznakowaniu produktu. Nie ma wówczas konieczności umieszczania ich dodatkowo w pisemnej reklamie tego suplementu.

Co wyrok TSUE oznacza w praktyce?

Wyrok ma istotne znaczenie dla projektowania materiałów reklamowych suplementów diety, w szczególności reklam prasowych i innych form pisemnej komunikacji promocyjnej.

Jeżeli przedsiębiorca stosuje w reklamie suplementu diety dopuszczalne oświadczenie zdrowotne, a na oznakowaniu produktu znajdują się wszystkie informacje wymagane na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006, nie ma konieczności automatycznego powielenia tych informacji w reklamie.

Przykładowo, przedsiębiorca nie musi wyłącznie z tego powodu, że w reklamie zastosowano oświadczenie zdrowotne, ponownie zamieszczać w reklamie informacji dotyczącej znaczenia zróżnicowanej i zbilansowanej diety oraz zdrowego stylu życia, jeżeli informacja ta prawidłowo znajduje się już w oznakowaniu suplementu.

Jest to szczególnie istotne z perspektywy materiałów reklamowych, w których przestrzeń jest ograniczona, a obowiązek powielania całego zestawu informacji może znacząco wpływać na sposób i przejrzystość konstruowania przekazu.

Artykuł Wyrok TSUE: reklama suplementu diety a wymogi wynikające z „etykietowania” produktu pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

TSUE w wyroku z dnia 30 kwietnia 2026 r. w sprawie Lidl Italia przeciwko AGCM (C-301/25) odniósł się do wzajemnych relacji dyrektywą 2005/29/WE w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych (UCPD) a rozporządzeniem (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności.

Postępowanie dotyczyło makaronów sprzedawanych przez Lidl Italia. Na opakowaniach produktów zamieszczono informacje wskazujące na włoskie pochodzenie oraz przemiał pszenicy we Włoszech. Okazało się jednak, że sama pszenica pochodziła z UE i spoza UE. Włoski organ ochrony konkurencji (AGCM) uznał, że sposób przedstawienia informacji na opakowaniu mógł wywoływać u przeciętnego konsumenta wrażenie, że również pszenica wykorzystana do produkcji makaronu pochodziła z Włoch. W konsekwencji na Lidl Italia nałożono karę w wysokości 1 mln euro.

Lidl Italia, zakwestionował przedmiotową decyzję, wskazując, że skoro sprawa dotyczyła informacji o żywności, to zastosowanie powinny mieć wyłącznie przepisy rozporządzenia nr 1169/2011.

TSUE nie zgodził się jednak z przyjętą argumentacją. Uznał bowiem, że regulacje prawne dotyczące informacji na temat żywności oraz przepisy dotyczące nieuczciwych praktyk handlowych mogą co do zasady współistnieć i być stosowane równolegle.

Samo objęcie danego zagadnienia przepisami rozporządzenia nr 1169/2011 nie wyklucza zastosowania dyrektywy 2005/29/WE. Fakt, że oba akty prawne mogą odnosić się do tego samego elementu oznakowania lub sposobu prezentacji produktu, nie oznacza bowiem, że pomiędzy ich przepisami zachodzi sprzeczność.

Jednocześnie możliwość równoległego zastosowania obu reżimów nie oznacza, że przedsiębiorca może zostać ukarany na podstawie UCPD za informację, która jest zgodna ze szczegółowymi wymogami określonymi w rozporządzeniu nr 1169/2011.

W praktyce oznacza to, że weryfikacja oznakowania nie powinna ograniczać się wyłącznie do sprawdzenia, czy spełnia ono wymagania określone przez rozporządzenie nr 1169/2011. W określonych przypadkach zasadne może być również przeanalizowanie całego sposobu komunikowania informacji konsumentowi pod kątem przepisów UCPD.

Artykuł Wyrok TSUE – czy zgodność z wymaganiami rozporządzenia 1169/2011 wyklucza możliwość naruszenia przepisów dotyczących nieuczciwych praktyk handlowych? pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Zmiany obejmują m.in. definicję zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego, kontrolę produktów sprowadzanych spoza Unii Europejskiej, nadzór nad informacjami prezentowanymi w internecie oraz nowe rozwiązania dotyczące przeciwdziałania oszustwom żywnościowym.

Rozszerzenie definicji żywności zafałszowanej

Jedną z istotnych zmian jest modyfikacja definicji zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego.

Zgodnie z przepisami produktem zafałszowanym jest produkt

a)     bez oznakowania wymaganego w przepisach dotyczących jakości handlowej lub

b)    którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, lub

c)     w którego oznakowaniu podano:

–     nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej albo niezgodną z prawdą lub

–     niezgodne z prawdą dane w zakresie jego pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto, klasy jakości handlowej, odmiany lub typu handlowego, lub

d)    w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące jego oznakowania, powodujące ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości – jeżeli te zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych

Zgodnie z nowymi przepisami za produkt zafałszowany może zatem zostać uznany artykuł spożywczy, którego nazwa lub skład są niezgodne z obowiązującymi przepisami, a także produkt, w przypadku którego podano nieprawdziwe informacje dotyczące m.in. pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości.

IJHARS z szerszymi możliwościami kontroli sprzedaży internetowej

Szczególne znaczenie praktyczne ma rozszerzenie kompetencji IJHARS w odniesieniu do sprzedaży żywności za pośrednictwem internetu.

Dotychczas kontrola jakości handlowej kojarzona była przede wszystkim z oceną produktu oraz jego oznakowania. Nowelizacja wyraźniej odpowiada na sytuację, w której decyzja zakupowa konsumenta jest podejmowana na podstawie informacji dostępnych jeszcze przed zakupem produktu – np. na stronie sklepu internetowego.

IJHARS uzyskała narzędzia pozwalające na kontrolowanie informacji o żywności prezentowanych poza samym opakowaniem, w szczególności na stronach internetowych, w sklepach online, materiałach reklamowych, ulotkach i innych materiałach promocyjnych. Jeżeli informacje te będą wprowadzać konsumentów w błąd, mogą stać się przedmiotem działań organu.

Rozszerzenie kontroli internetowej będzie wiązała się również z możliwością skuteczniejszego ustalania podmiotów odpowiedzialnych za oferowanie produktów konsumentom.

Ma to szczególne znaczenie w przypadku sprzedaży prowadzonej za pośrednictwem platform internetowych, gdzie podmiot faktycznie oferujący żywność może nie być dla konsumenta łatwy do zidentyfikowania.

IJHARS będzie mogła m.in. żądać informacji pozwalających zidentyfikować dane producenta, sprzedawcy lub handlowca, korespondencji, dokumentów i nośników danych. 

Szersze kontrole produktów importowanych

Nowelizacja zakłada także wzmocnienie nadzoru nad żywnością sprowadzaną spoza Unii Europejskiej.

Możliwości prowadzenia kontroli granicznych zostały rozszerzone także na produkty, które wcześniej nie były objęte obowiązkową kontrolą jakości handlowej, w tym określone towary przywożone w mniejszych ilościach lub niewymienione w dotychczasowym wykazie produktów podlegających takiej kontroli. Zmianie ulegają również zasady pobierania opłat związanych z kontrolami granicznymi. Zgodnie z założeniami, opłata będzie pobierana za przeprowadzenie kontroli, niezależnie od jej wyniku.

Nowe rozwiązania w zakresie oszustw żywnościowych

Nowelizacja wprowadza również do ustawy rozwiązania istotne w walce z oszustwami żywnościowymi.

Za oszustwo żywnościowe uznano celowe wprowadzanie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Ustawa przewiduje w tym zakresie również odpowiedzialność karną.

W myśl nowo dodanego art. 39k za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do roku. W przypadku fałszowania artykułów o „znacznej wartości” w celu uzyskania korzyści majątkowej mowa już o nawet 3 latach pozbawienia wolności.

Jednocześnie IJHARS została wyposażona w podstawy do współpracy z organami ścigania, w tym z Policją, Prokuraturą, Krajową Administracją Skarbową oraz Strażą Graniczną. Ma to ułatwiać wymianę informacji oraz podejmowanie działań w sprawach dotyczących podejrzenia oszustw żywnościowych.

Artykuł Nowelizacja ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

• L-treonian magnezu (jako nową formę magnezu)
• monosodową sól kwasu L-5-metylotetrahydrofoliowego (jako formę kwasu foliowego).

Zmiana ta wynika z rozporządzenia Ministra Zdrowia z 19 sierpnia 2026 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety. Ma ona charakter dostosowawczy i pozostaje związana z wcześniejszymi zmianami na poziomie Unii Europejskiej. W przypadku L-treonianu magnezu Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie nr 2025/2225, które dodało tę substancję do załącznika II do dyrektywy 2002/46/WE jako źródło magnezu stosowane w produkcji suplementów diety. Analogicznie, monosodowa sól kwasu L-5-metylotetrahydrofoliowego została wcześniej uwzględniona na poziomie unijnym jako forma kwasu foliowego.

Wprowadzenie nowych form do krajowego wykazu nie oznacza jednak, że ich zastosowanie jest całkowicie niezależne od pozostałych regulacji prawnych. Należy bowiem pamiętać, że L-treonian magnezu oraz monosodowa sól kwasu L-5-metylotetrahydrofoliowego podlegają również przepisom dotyczącym nowej żywności (Novel Food).

W przypadku L-treonianu magnezu zezwolenie na stosowanie tej substancji jako Novel Food określa m.in. jej zastosowanie w suplementach diety przeznaczonych dla osób dorosłych, z wyłączeniem kobiet w ciąży i karmiących piersią, oraz maksymalny poziom stosowania wynoszący 250 mg L-treonianu magnezu na osobę na dzień. Limit ten odnosi się do ilości związku, a nie do ilości magnezu elementarnego. Zgodnie ze specyfikacją zawartość magnezu w L-treonianie magnezu wynosi 7,2–8,3%.

Istotne znaczenie ma również ochrona danych związanych z zezwoleniem na stosowanie L-treonianu magnezu jako Novel Food. Obowiązuje ona do 7 listopada 2029 r. W konsekwencji samo uwzględnienie substancji w wykazie form magnezu nie przesądza o możliwości wykorzystania dowolnego surowca dostępnego na rynku. Konieczne jest też uwzględnienie warunków zezwolenia, wynikającego z regulacji novel food.

Analogiczne ograniczenia występują w odniesieniu do monosodowej soli kwasu L-5-metylotetrahydrofoliowego, która została dopuszczona w Unii Europejskiej jako Novel Food. Zezwolenie obejmuje możliwość stosowania jej jako źródła folianów w suplementach diety i przewiduje dodatkowe wymagania dotyczące oznakowania. W szczególności produkt zawierający tę substancję powinien być opatrzony informacją, że nie powinien być spożywany przez niemowlęta i małe dzieci poniżej 3. roku życia. W przypadku tego składnika ochrona danych związanych z zezwoleniem obowiązuje do 30 kwietnia 2029 r.

Artykuł Nowe formy chemiczne składników dozwolone do stosowania w suplementach diety pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Czym są czynniki CMR?

CMR to substancje i czynniki, które mogą wykazywać działanie:

• rakotwórcze (Carcinogenic),
• mutagenne (Mutagenic),
• szkodliwe na rozrodczość (toxic to Reproduction).

Z czynnikami CMR pracownicy mogą mieć kontakt w różnych branżach i procesach technologicznych. Do przykładów należą m.in. benzen, formaldehyd, niektóre związki metali, a także pył drewna, krzemionka krystaliczna czy spaliny emitowane przez silniki Diesla.

Co umożliwia nowa e-usługa?

Uruchomienie e-usługi ma na celu ułatwienie pracodawcom realizacji obowiązków związanych ze zgłaszaniem występowania czynników CMR w środowisku pracy. Elektroniczne przekazywanie wymaganych informacji pozwali ograniczyć konieczność korzystania z tradycyjnej, papierowej formy oraz usprawni kontakt z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Gdzie można znaleźć e-usługę?

E-usługa jest dostępna na platformie e-Sanepid, w zakładce „E-usługi”.

Formularz elektroniczny prowadzi użytkownika przez kolejne etapy zgłoszenia, pomagając w uporządkowaniu przekazywanych danych i ograniczeniu ryzyka pominięcia wymaganych informacji.

Artykuł Nowa e-usługa na platformie e-Sanepid – „Zgłaszanie czynników rakotwórczych, mutagennych i reprotoksycznych w środowisku pracy” pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Choć dokument nie stanowi aktu prawnego, jego znaczenia nie należy bagatelizować. Wytyczne mogą stanowić istotny punkt odniesienia dla organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej podczas kontroli oraz dla przedsiębiorców przy ocenie, czy wdrożone procedury zapewniają właściwy poziom bezpieczeństwa sanitarnego. 

Jakie obszary obejmują wytyczne?

Dokument został podzielony na pięć głównych bloków tematycznych:

• miejsce świadczenia usług,
• higiena personelu i środki ochrony indywidualnej,
• narzędzia, sprzęt i materiały wykorzystywane podczas zabiegów,
• dekontaminacja i sterylizacja,
• procedury bezpieczeństwa sanitarnego. 

Obowiązkowe procedury dla zabiegów naruszających ciągłość tkanek

Szczególnie istotne znaczenie mają wytyczne dotyczące zabiegów takich jak:

• manicure i pedicure wykonywany narzędziami ostrymi,
• przekłuwanie uszu i piercing,
• tatuaż,
• makijaż permanentny,
• zabiegi kosmetyczne powodujące uszkodzenie skóry. 

GIS wyraźnie wskazuje, że podmioty wykonujące takie usługi powinny posiadać wdrożone procedury określające m.in.:

• sposób wykonywania czynności powodujących naruszenie ciągłości tkanek,
• zasady korzystania z narzędzi poddawanych sterylizacji,
• procedury dezynfekcji skóry,
• zasady dekontaminacji narzędzi i pomieszczeń. 

Co więcej, procedury powinny być na bieżąco aktualizowane i rzeczywiście stosowane w praktyce, a nie jedynie przechowywane w dokumentacji salonu. 

Klient ma prawo pytać o sterylność narzędzi

Na uwagę zasługuje również wyraźne podkreślenie uprawnień klienta. GIS wskazuje, że przy każdym stanowisku powinna znajdować się informacja potwierdzająca, że używane narzędzia są higienicznie bezpieczne. Klient powinien mieć możliwość zweryfikowania sterylności pakietu sterylnego przed jego otwarciem, a samo otwieranie pakietów powinno odbywać się bezpośrednio przed zabiegiem, w obecności klienta. 

Publikacja GIS powinna skłonić przedsiębiorców z branży beauty do przeprowadzenia wewnętrznego audytu w zakresie zgodności praktyki salonu z aktualnymi wytycznymi GIS. 

Z publikacją można zapoznać się pod adresem: https://www.gov.pl/web/psse-glogow/wytyczne-i-zalecenia-gis-w-zakresie-swiadczenia-uslug-branzy-beauty

Artykuł Nowe wytyczne GIS dla branży beauty. Co powinny zrobić salony kosmetyczne, fryzjerskie i studia tatuażu? pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Choć szczegółowe obowiązki dla poszczególnych branż są jeszcze opracowywane przez Komisję Europejską w formie aktów delegowanych, już dziś warto zrozumieć, czym jest DPP, na jakiej podstawie prawnej działa i jakie konsekwencje może przynieść dla przedsięboprców.

Czym jest Cyfrowy Paszport Produktu?

Cyfrowy Paszport Produktu to elektroniczny zbiór danych przypisany do konkretnego produktu, umożliwiający dostęp do informacji o jego pochodzeniu, składzie, procesie produkcji, oddziaływaniu na środowisko oraz możliwościach naprawy i recyklingu. Nie jest to zwykły kod QR prowadzący do treści marketingowych – DPP ma być ustandaryzowanym źródłem danych, dostępnym dla różnych grup odbiorców (konsumentów, organów nadzoru rynku, służb celnych, podmiotów zajmujących się naprawą i recyklingiem) w różnym zakresie, zależnie od przypisanych im uprawnień.

Podstawa prawna

Podstawowym aktem jest Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1781 z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie ustanowienia ram ustalania wymogów ekoprojektu w odniesieniu do zrównoważonych produktów, zmieniające dyrektywę (UE) 2020/1828 i rozporządzenie (UE) 2023/1542 oraz uchylające dyrektywę 2009/125/WE. Rozporządzenie weszło w życie 18 lipca 2024 r.  ESPR jest jednym z filarów Europejskiego Zielonego Ładu oraz gospodarki o obiegu zamkniętym.

W Rozporządzeniu ESPR najistotniejsze dla DPP są przede wszystkim:

• art. 4 – podstawa dla aktów delegowanych określających szczegółowe wymogi dla poszczególnych grup produktów (w tym zakres danych w paszporcie);
• art. 12–13 – zasady dotyczące nośnika danych oraz rejestru cyfrowych paszportów produktów prowadzonego przez Komisję Europejską.

Sama definicja legalna „cyfrowego paszportu produktu” znajduje się w art. 1 ust. 1 pkt 28 ESPR i określa go jako zbiór danych specyficznych dla danego produktu, zestawiony zgodnie z odpowiednim aktem delegowanym i dostępny drogą elektroniczną za pośrednictwem nośnika danych.

Co więcej, 16 lipca 2026 r. Komisja przyjęła Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2026/1778, ustanawiające rozwiązania wykonawcze dotyczące rejestru cyfrowych paszportów produktów utworzonego na podstawie art. 13 ESPR. Akt ten wszedł w życie 6 sierpnia 2026 r. i określa m.in. zasady zarządzania i operacyjnego funkcjonowania centralnego Rejestru DPP.

Osobną podstawą prawną, wyprzedzającą pod względem terminów resztę regulacji, jest Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1542 z dnia 12 lipca 2023 r. w sprawie baterii i zużytych baterii. To właśnie na jego podstawie pierwszy formalny obowiązek posiadania cyfrowego paszportu produktu wejdzie w życie już 18 lutego 2027 r. – dla określonych kategorii baterii.

Jak będzie działał DPP?

Dostęp do paszportu ma się odbywać za pomocą cyfrowego nośnika danych łączącego fizyczny produkt z jego DPP – Ministerstwo Rozwoju i Technologii wskazuje na możliwość wykorzystania kodów QR, technologii NFC lub innych nośników cyfrowych.

W praktyce model działania wygląda następująco:

• podmiot gospodarczy gromadzi dane zgodnie z właściwym dla danego produktu aktem delegowanym;
• paszport jest tworzony i rejestrowany w centralnym Rejestrze DPP (EUDPP) prowadzonym przez Komisję, natomiast pełne dane o produkcie są przechowywane w sposób zdecentralizowany – przez sam podmiot lub dostawcę usług DPP;
• po zarejestrowaniu produktu system generuje unikalny identyfikator rejestracji (URI).

Dostęp do informacji zawartych w Cyfrowym Paszporcie Produktu będzie uzależniony od statusu i uprawnień danego użytkownika. Konsumenci będą mogli zapoznać się z podstawowymi informacjami dotyczącymi produktu, natomiast podmioty zajmujące się jego naprawą, ponownym użyciem lub recyklingiem otrzymają szerszy dostęp do danych technicznych. Najszersze uprawnienia przewidziano dla organów publicznych odpowiedzialnych za nadzór rynku, które będą mogły korzystać z informacji niezbędnych do realizacji czynności kontrolnych.

Harmonogram wdrożenia i branże objęte obowiązkiem w pierwszej kolejności

Wdrożenie obowiązku DPP będzie rozłożone w czasie i uzależnione od przyjmowania kolejnych aktów delegowanych. Zgodnie z aktualnym stanem prac:

• 18 lutego 2027 r. – pierwszy formalny obowiązek DPP, dla określonych typów baterii (na podstawie rozporządzenia 2023/1542);
• 2027 r. – planowane objęcie obowiązkiem branży tekstylnej, opon oraz aluminium;
• IV kwartał 2026 r. – planowane przyjęcie aktu delegowanego z wymogami sektorowymi dla żelaza i stali;
• 2028 r. – planowane objęcie obowiązkiem mebli;
• 2029 r. – planowane objęcie obowiązkiem materacy oraz produktów ICT.

Dodatkowo obowiązek DPP obejmie wyroby regulowane odrębnymi przepisami sektorowymi, w szczególności baterie oraz wyroby budowlane – zgodnie ze szczegółowymi wymogami określonymi we właściwych aktach.

Zabawki

Jedną z regulacji, która przewiduje wdrożenie DPP dla określonej kategorii produktów jest także Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2025/2509 z dnia 26 listopada 2025 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek oraz uchylające dyrektywę 2009/48/WE. Przepisy Rozporządzenia ustanawiają obowiązek tworzenia cyfrowego paszportu zabawki przed jej wprowadzeniem do obrotu przez producenta. Przepisy te zaczną być stosowane od 1 sierpnia 2030 r.

Artykuł Cyfrowy Paszport Produktu (DPP). Nowy obowiązek przedsiębiorców pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Z perspektywy przedsiębiorców szczególne znaczenie mają dwa obowiązki.

Deepfake – trzeba poinformować odbiorcę o wykorzystaniu AI

Jeżeli podmiot stosuje system AI, który generuje lub manipuluje obrazy, treści audio lub wideo stanowiące deepfake, powinien ujawnić, że dana treść została sztucznie wygenerowana lub zmanipulowana.

Informacja powinna być przekazana jasno i wyraźnie, najpóźniej przy pierwszym kontakcie z treścią.

Przykładowo obowiązek może mieć znaczenie przy publikowaniu realistycznych materiałów przedstawiających osoby, które w rzeczywistości nie wypowiedziały określonych słów, nie wykonały określonych czynności albo nie uczestniczyły w przedstawionym wydarzeniu.

AI Act przewiduje jednak wyjątek dotyczący treści o charakterze artystycznym, twórczym, satyrycznym, fikcyjnym lub analogicznym. W takim przypadku informacja o wykorzystaniu AI powinna być przekazana w sposób odpowiedni, ale nie może utrudniać odbioru lub korzystania z utworu.

Teksty generowane przez AI – nie zawsze trzeba je oznaczać

Art. 50 obejmuje również teksty wygenerowane lub zmanipulowane przez AI, jeżeli są publikowane w celu informowania społeczeństwa o sprawach leżących w interesie publicznym.

Co do zasady odbiorca powinien zostać poinformowany, że tekst został sztucznie wygenerowany lub zmanipulowany.

Obowiązek nie ma jednak zastosowania, jeżeli treść została poddana weryfikacji przez człowieka lub kontroli redakcyjnej, a za jej publikację odpowiedzialność redakcyjną ponosi osoba fizyczna lub prawna.

Co to oznacza dla firm?

Jeżeli firma wykorzystuje AI do tworzenia realistycznych materiałów audio, wideo lub obrazów, powinna ustalić, czy materiał może zostać uznany za deepfake i w jaki sposób należy poinformować odbiorcę o wykorzystaniu AI.

W przypadku tekstów kluczowe będzie natomiast ustalenie czy materiał służy informowaniu społeczeństwa o sprawach leżących w interesie publicznym oraz czy tekst został poddany weryfikacji człowieka lub kontroli redakcyjnej.

Warto więc już teraz przejrzeć proces tworzenia i publikowania treści w organizacji. Art. 50 nie dotyczy bowiem wyłącznie dostawców technologii AI – obowiązki te skierowane są bezpośrednio do podmiotów stosujących AI.

Artykuł AI Act: deepfake i treści generowane przez AI – nowe obowiązki od 2 sierpnia 2026 r. pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Projektowane rozporządzenie ma zastąpić aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 maja 2007 r. w sprawie wzorów dokumentów dotyczących rejestracji i zatwierdzania zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu żywność podlegających urzędowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Nowelizacja zakłada aktualizację dokumentacji wykorzystywanej w procesie rejestracji zakładów oraz dostosowanie jej do funkcjonujących rozwiązań informatycznych. Obecnie rejestr zakładów podlegających nadzorowi organów PIS jest już prowadzony w formie elektronicznej za pośrednictwem SEPIS, czyli Systemu Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Projektowane przepisy dostosowują zatem obowiązujące regulacje oraz wzory dokumentów do funkcjonującego systemu SEPIS.

Jakie wzory dokumentów będą aktualizowane?

Projekt rozporządzenia określa wzór rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz wzory dokumentów wykorzystywanych przez przedsiębiorców w związku z rejestracją i zatwierdzaniem zakładów.

Aktualizacji będą podlegać wzory:

• wniosku o wpis zakładu do rejestru zakładów,
• wniosku o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów,
• wniosku o dokonanie zmian w rejestrze zakładów,
• wniosku o wykreślenie zakładu z rejestru zakładów,
• zaświadczenia o wpisie do rejestru zakładów.

Dokumentacja będzie obejmowała zakłady produkujące żywność pochodzenia niezwierzęcego, zakłady prowadzące obrót żywnością, a także podmioty zajmujące się produkcją lub obrotem materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z żywnością, które podlegają nadzorowi organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Artykuł Projekt nowelizacji rozporządzenia ws. wzorów dokumentów dotyczących rejestracji i zatwierdzania zakładów pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .

Implementacja dyrektywy unijnej

Projektowane przepisy wdrażają do polskiego systemu prawnego rozwiązania przewidziane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/825, której celem jest przeciwdziałanie praktykom określanym jako greenwashing. Zjawisko to polega na przypisywaniu produktom lub usługom cech proekologicznych bez odpowiedniego uzasadnienia lub w sposób mogący wprowadzać konsumentów w błąd.

Nowelizacja zakłada rozszerzenie katalogu praktyk handlowych uznawanych za nieuczciwe niezależnie od okoliczności ich stosowania.

Ograniczenie nieuzasadnionych deklaracji środowiskowych

Jednym z najistotniejszych założeń projektu jest zakaz posługiwania się ogólnymi określeniami sugerującymi ekologiczny charakter produktu, takimi jak „eko”, „ekologiczny”, „przyjazny środowisku” czy „o niskim śladzie węglowym”, jeżeli przedsiębiorca nie dysponuje rzetelnymi, możliwymi do zweryfikowania dowodami potwierdzającymi prawdziwość takich twierdzeń.

Zakazane ma również być formułowanie ogólnego twierdzenia dotyczącego ekologiczności, gdy przedsiębiorca nie jest w stanie wykazać uznanej wysokiej efektywności ekologicznej. Przedsiębiorca będzie musiał też udowodnić, że dany produkt ma naturalny, ograniczony albo wręcz pozytywny wpływ na środowisko, ze względu na to, że przy jego produkcji wyemitowano mniej gazów cieplarnianych niż w produkcji innego produktu.

Oznacza to, że wszelkie komunikaty marketingowe odnoszące się do wpływu produktu na środowisko będą musiały opierać się na obiektywnych i udokumentowanych przesłankach. Samo zastosowanie atrakcyjnych haseł reklamowych nie będzie wystarczające do budowania wizerunku produktu jako ekologicznego.

Zmiany dotyczące certyfikatów ekologicznych

Projekt przewiduje również istotne ograniczenia w zakresie wykorzystywania oznaczeń i certyfikatów środowiskowych. Niedopuszczalne stanie się posługiwanie znakami jakości lub certyfikatami odnoszącymi się do zrównoważonego charakteru produktu, jeżeli nie wynikają one z niezależnego systemu certyfikacji lub nie zostały ustanowione przez właściwe organy publiczne.

Rozwiązanie to ma wyeliminować praktykę tworzenia przez przedsiębiorców własnych systemów certyfikacji lub powoływania podmiotów pozostających pod ich kontrolą wyłącznie w celu nadania produktom pozorów spełniania wysokich standardów środowiskowych.

Większa odpowiedzialność za komunikację marketingową

Nowe regulacje obejmują również sposób formułowania przekazów dotyczących działalności przedsiębiorcy. Niedozwolone będzie przedstawianie całej działalności gospodarczej lub całego produktu jako ekologicznych, jeżeli pozytywne właściwości odnoszą się jedynie do wybranego elementu produktu, procesu produkcyjnego lub ograniczonego zakresu działalności przedsiębiorstwa.

Nie będzie również możliwe deklarowanie możliwości naprawy produktu, jeżeli nie odpowiada to jego rzeczywistym właściwościom. Niedopuszczalne będzie także pomijanie informacji o tym, że aktualizacja oprogramowania może skutkować obniżeniem wydajności urządzenia.

Analogiczne zasady będą miały zastosowanie do twierdzeń dotyczących ograniczonego wpływu na środowisko, neutralności klimatycznej czy zmniejszonej emisji gazów cieplarnianych. Każde z tych oświadczeń będzie wymagało odpowiedniego uzasadnienia opartego na uznanych metodach oceny środowiskowej.

Wzmocnienie kompetencji Prezesa UOKiK

Istotnym elementem projektu jest również rozszerzenie kompetencji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK). Obecnie organ ten podejmuje działania wobec przedsiębiorców stosujących nieprawdziwe deklaracje środowiskowe przede wszystkim na podstawie ogólnych regulacji dotyczących nieuczciwych praktyk rynkowych.

Po wejściu w życie nowych przepisów greenwashing zostanie wyraźnie wskazany jako naruszenie prawa, co stworzy jednoznaczną podstawę do prowadzenia postępowań administracyjnych oraz nakładania sankcji finansowych. Zmiana ta powinna zwiększyć skuteczność egzekwowania przepisów oraz ułatwić eliminowanie nieuczciwych praktyk z rynku.

Znaczenie projektowanych zmian dla przedsiębiorców

Planowana nowelizacja będzie wymagała od przedsiębiorców weryfikacji stosowanych materiałów reklamowych, opisów produktów, etykiet, stron internetowych oraz strategii marketingowych. Każde twierdzenie dotyczące wpływu produktu na środowisko będzie musiało być poparte odpowiednią dokumentacją i możliwe do obiektywnego udowodnienia.

W praktyce oznacza to konieczność wdrożenia procedur weryfikacji komunikacji marketingowej oraz większej ostrożności przy posługiwaniu się hasłami odnoszącymi się do zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska.

Zgodnie z projektem, ustawa ma wejść w życie 27 września 2026 r. Aktualnie projekt został przyjęty przez Radę Ministrów.

Artykuł Projekt nowelizacji ustawy ograniczającej greenwashing pochodzi z serwisu Foodmedlaw - Marta Łanoch .