W dniu 17 września 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał długo oczekiwany wyrok w sprawie C-657/24, Kyberg Pharma Vertriebs-GmbH przeciwko Schutzverband gegen Unwesen in der Wirtschaft eV.
Czego dotyczyła sprawa?
Sprawa dotyczyła opublikowanej w czasopiśmie reklamy suplementu diety, w której zastosowano oświadczenia zdrowotne. Spółka zamieściła na opakowaniu produktu informacje wymagane na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006. Spór dotyczył jednak tego, czy samo umieszczenie wymaganych informacji na opakowaniu jest wystarczające, czy też informacje te powinny zostać dodatkowo powielone w reklamie prasowej produktu.
Federalny Trybunał Sprawiedliwości w Niemczech (Bundesgerichtshof) zwrócił się w tym zakresie do TSUE z dwoma pytaniami prejudycjalnymi. Dotyczyły one przede wszystkim tego, czy pojęcie „etykietowania” obejmuje również pisemną reklamę żywności oraz czy obowiązkowe informacje muszą być zamieszczane w reklamie nawet wtedy, gdy znajdują się już na oznakowaniu produktu.
Pisemna reklama nie jest „etykietowaniem”
Trybunał wskazał, że pisemna reklama mająca na celu promowanie suplementu diety nie wchodzi w zakres pojęcia „etykietowania” w rozumieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006.
Wyrok rozstrzyga istotną wątpliwość dotyczącą relacji pomiędzy „etykietowaniem” (ozankowaniem) produktu a jego reklamą. TSUE uznał, że pisemna reklama mająca na celu promowanie suplementu diety nie wchodzi w zakres pojęcia „etykietowania”, w rozumieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006.
TSUE zwrócił uwagę na różnicę pomiędzy funkcją oznakowania a funkcją reklamy. Jak wskazał Trybunał, oznakowanie pełni przede wszystkim funkcję informacyjną, podczas gdy reklama ma charakter promocyjny. Oznacza to, że na gruncie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 nie można automatycznie utożsamiać reklamy produktu z jego oznakowaniem.
Czy zatem informacje z art. 10 ust. 2 trzeba powielać w reklamie?
Jednocześnie Trybunał potwierdził, że jeżeli wymagane informacje znajdują się już w oznakowaniu produktu, nie ma obowiązku ich ponownego zamieszczania w pisemnej reklamie.
Przepis art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 przewiduje szczególne warunki stosowania oświadczeń zdrowotnych. W przypadku zastosowania takiego oświadczenia należy zapewnić m.in. informacje wskazane w tym przepisie, w tym informację o znaczeniu zróżnicowanej i zbilansowanej diety oraz zdrowego stylu życia, a także – w odpowiednich przypadkach – ostrzeżenia dotyczące produktu lub jego niewłaściwego spożycia.
TSUE zwrócił uwagę na konstrukcję przepisu, zgodnie z którą informacje te powinny być zamieszczone przede wszystkim w oznakowaniu produktu, a jeżeli takie oznakowanie nie istnieje – w prezentacji i reklamie produktu.
W konsekwencji Trybunał uznał, że obowiązek zamieszczenia informacji wymaganych przez art. 10 ust. 2 zostaje spełniony, jeżeli informacje te znajdują się w oznakowaniu produktu. Nie ma wówczas konieczności umieszczania ich dodatkowo w pisemnej reklamie tego suplementu.
Co wyrok TSUE oznacza w praktyce?
Wyrok ma istotne znaczenie dla projektowania materiałów reklamowych suplementów diety, w szczególności reklam prasowych i innych form pisemnej komunikacji promocyjnej.
Jeżeli przedsiębiorca stosuje w reklamie suplementu diety dopuszczalne oświadczenie zdrowotne, a na oznakowaniu produktu znajdują się wszystkie informacje wymagane na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006, nie ma konieczności automatycznego powielenia tych informacji w reklamie.
Przykładowo, przedsiębiorca nie musi wyłącznie z tego powodu, że w reklamie zastosowano oświadczenie zdrowotne, ponownie zamieszczać w reklamie informacji dotyczącej znaczenia zróżnicowanej i zbilansowanej diety oraz zdrowego stylu życia, jeżeli informacja ta prawidłowo znajduje się już w oznakowaniu suplementu.
Jest to szczególnie istotne z perspektywy materiałów reklamowych, w których przestrzeń jest ograniczona, a obowiązek powielania całego zestawu informacji może znacząco wpływać na sposób i przejrzystość konstruowania przekazu.
